Άρθρα

Ο Συμβολισμός της αλώσεως της Κωνσταντινούπολης

29 Μαΐου 2011

«Εάλω η Πόλις…». Αυτή η πένθιμη κραυγή ανακοίνωσε στον μαχόμενο Ελληνισμό, την πτώση της Βασιλεύουσας, της Πόλης των πόλεων στα χέρια των Οθωμανών μετά από μια σκληρή πολιορκία και τις ηρωικές μάχες που έδωσαν οι μόλις 7 000 υπερασπιστές της Κωνσταντινούπολης ενάντια στις εκατοντάδες χιλιάδες ορδές που συγκέντρωσε ο Μωάμεθ Β’ ο Πορθητής.  Εκείνη την αποφράδα μέρα, η ένδοξη Βυζαντινή αυτοκρατορία έφτασε στο τέλος της και ο Ελληνισμός περνούσε στη σκοτεινότερη περίοδο της ιστορίας του, την Τουρκοκρατία. Έκτοτε ο Ελληνισμός θυμάται την 29η Μαΐου, νοσταλγώντας την μητρόπολή του την Κωνσταντινούπολη που αποτελούσε τον εθνικό πόθο της Μεγάλης Ιδέας και των αγώνων που διεξήγαγε ο Ελληνισμός το 1821 και έπειτα.

Όμως, ποιος είναι ο πραγματικός συμβολισμός της άλωσης της Κωνσταντινούπολης για τον Ελληνισμό; Θρηνούμε μεν, την πτώση της Βασιλεύουσας αλλά αγνοούμε την ουσιαστική της σημασία. Στην Οδύσσεια της Ελληνικής Ιστορίας, η Πόλη δεν αλώθηκε μόνο την 29η Μαΐου, αλλά σε κάθε ήττα που άφηνε ανοικτές τις πληγές της 29ης Μαΐου και κάθε εθνικό όλεθρο που άφηνε αλύτρωτες μερίδες του Ελληνισμού. Επομένως, όταν μιλούμε για Άλωση, οφείλουμε να συμπεριλαμβάνουμε και τα θλιβερά γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής του 1922 που στην ουσία ήταν η τελειωτική πτώση του Ελληνισμού στη Μικρά Ασία μετά από 3000 χρόνια λαμπρής παρουσίας. Άλωση είναι η απώλεια της Βορείου Ηπείρου και των εκεί αλύτρωτων αδελφών μας οι οποίοι εγκαταλείφθηκαν στο έλεος των νέων δυναστών τους. Εξίσου θλιβερή, είναι η πιο πρόσφατη όλων των αλώσεων, η Άλωση της Κύπρου από τους Τούρκους το 1974 και η έναρξη της δεύτερης Τουρκοκρατίας στο μαρτυρικό νησί μας.

Με αφορμή την τελευταία των αλώσεων, αξίζει να γίνει ένας παραλληλισμός των γεγονότων πριν από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης και την παρούσα κατάσταση στην Κύπρο. Στα χρόνια που προηγήθηκαν της αλώσεως,  οι αυτοκράτορες αποπειράθηκαν να ενώσουν το ορθόδοξο Οικουμενικό Πατριαρχείο με τη Καθολική Εκκλησία, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά τη θρησκευτική εξουσία του πάπα, θεωρώντας όμως πως ο ποντίφικας θα μεσολαβούσε για να τους στείλει στρατιωτική βοήθεια κατά των Τούρκων. Παρέβλεπαν δε, τη ειδεχθή συμβολή των Καθολικών στην αποδυνάμωση της Κωνσταντινούπολης με τη Δ’ Σταυροφορία του 1204. Η προσπάθεια ενώσεως των Εκκλησιών δίχασε την τότε Ρωμιοσύνη, με το λαό να χωρίζεται στα στρατόπεδα των ενωτικών και των ανθενωτικών. Οι μεν ενωτικοί, χαρακτηριζόμενοι από «πατριωτικό ρεαλισμό» απαιτούσαν την ένωση των Εκκλησιών για να επιβιώσει το κράτος, οι δε ανθενωτικοί θεωρούσαν αυτή την απόπειρα ως εθνικό ξεπούλημα αφού η υιοθέτηση του καθολικισμού σήμαινε το τέλος της δικής τους εθνικής ταυτότητας και υποταγή στους Λατίνους. Εν τέλει, η ανθενωτική μερίδα που αντιτάχθηκε σε αυτό το σαθρό σχέδιο εθνικοθρησκευτικής απονεύρωσης του Ελληνισμού νίκησε και η ένωση των Εκκλησιών δεν πραγματοποιήθηκε. Η βοήθεια από τη Δύση ουδέποτε έφθασε και το βυζαντινό κράτος καταλύθηκε από τους Τούρκους. Ο Ελληνισμός όμως επιβίωσε και μέσα από τις στάχτες της ηρωικής θυσίας του Παλαιολόγου αναστήθηκε για να δοξαστεί το 1821 με την ιστορία να δικαιώνει τον αγώνα των ανθενωτικών και να επαινεί την αξιοπρεπή στάση τους σε αυτή τη διαμάχη.

Πώς αυτό συσχετίζεται με τα γεγονότα της Κύπρου; Μετά την ντροπιαστική ήττα του 1974, οι πολιτικοί ταγοί του τόπου μας διαπραγματεύονται τη λύση του Κυπριακού στη βάση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας που αποτελεί την ταφόπλακα του Κυπριακού Ελληνισμού. Παράλληλα αποτελεί νομιμοποίηση, δια της υπογραφής μας, των τετελεσμένων της τουρκικής εισβολής και μια εθελούσια υποταγή στα σχέδια της Τουρκίας που ολοκληρώνονται αναίμακτα αυτή τη φορά με την επιβολή της ΔΔΟ στο νησί μας.    Και πώς με την έντονη συζήτηση περί του διζωνικού απαρτχάιντ ξαναζωντανεύουν στο νησί μας τα προ της αλώσεως γεγονότα τον πιο παραστατικό τρόπο! Οι μεν πολιτικοί ταγοί και οι λοιποί υποστηρικτές τους αναδύονται ως ενωτικοί-ομοσπονδιακοί ενώ η ανθενωτική παράταξη ζωντανεύει μέσω του αντιομοσπονδιακού κινήματος. Επικαλούνται οι σύγχρονοι ενωτικοί τον «πατριωτικό ρεαλισμό» και την «επανένωση» της πατρίδας μας μέσω ενός οδυνηρού συμβιβασμού έχοντας αποκλείσει εξ αρχής τον αγώνα για τη διεκδίκηση των δικαίων μας ενώ ειρωνεύονται το κάλεσμα των αντιομοσπονδιακών για αγώνα και απειλούν όπως και τότε(αλλά και το 2004) με εκβιαστικά διλήμματα περί διχοτόμησης ή νέας καταστροφής.

Η απελευθέρωση του τόπου μας αποτελεί τον αντικειμενικό στόχο του Κυπριακού Ελληνισμού που οφείλει να αγωνιστεί ενάντια στη διζωνική δικοινοτική άλωση της πατρίδας του, αυτή τη φορά μέσω της Κερκόπορτας της κομματοκρατίας. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και οι πρωταγωνιστές της ορχήστρας έχουν λάβει τις θέσεις τους. Θα δικαιωθεί όμως και αυτή τη φορά η σύγχρονη ανθενωτική-αντιομοσπονδιακή  παράταξη στο δύσκολο αγώνα της αξιοπρέπειας και της αποκατάστασης της εθνικής μας τιμής; Παραμένει να διδαχθούμε όσο το δυνατό περισσότερο από το συμβολισμό της Αλώσεως…

Ανδρέας Δημητριάδης

Γιατί ακόμα υπάρχουν ανθρώποι που δεν θέλουν να ξεχάσουν και να υποκύψουν στα μαύρα σχέδιά σας!

11 Μαΐου 2011

ΜΑΣ ΕΝΩΣΕ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΣΕ ΞΕΡΩ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ, ΚΑΙ ΑΝ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΝΕΙΣ ΛΑΘΟΣ.. ΔΕΝ ΣΕ ΞΕΡΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ.. ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΥΟ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΜΕ ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΛΛΕΣ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ. ΑΠΟΨΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΙΟΘΕΤΗΣΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ, ΜΑ ΟΜΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΑΘΕΡΟΙ Σ’ ΑΥΤΕΣ ΝΟΜΙΖΟΝΤΑΣ ΠΩΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ. ΛΑΘΟΣ ΦΙΛΕ ΜΟΥ!! ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ!! ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ, ΟΣΟ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΙΚΗ ΜΑΣ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΞΕΝΟΙ ΜΑ ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ! ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ! ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ, ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ ΠΛΑΙ ΠΛΑΙ ΤΗ ΛΕΞΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΚΟΥΣΜΑ ΤΗΣ ΝΑ ΠΑΡΑΣΥΡΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ! ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ! ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΜΕΛΛΟΝ! ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ!! ΟΧΙ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΔΕΝ ΓΕΝΝΙΕΣΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ! ΓΙΝΕΣΑΙ! ΚΑΙ ΕΓΩ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΜΑ ΕΓΙΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ. ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ!! ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΟΣΟ ΕΥΚΟΛΑ. ΔΕΝ ΞΕΠΟΥΛΑΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΠΟΥ ΧΥΘΗΚΕ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΑΠΛΗΣΤΙΑ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑ!!! ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ ΟΥΤΕ ΨΥΧΗ ΟΥΤΕ ΠΑΤΡΙΔΑ!! ΜΑ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΥΦΛΩΣΑΝ ΜΕ ΨΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ, ΜΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ» ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΕΤΕ!!! ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΑΝ ΠΑΡΕΤΕ ΕΜΑΣ ΘΑ ΠΑΡΕΤΕ Κ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ! ΘΑ ΜΙΜΗΘΟΥΜΕ ΤΟΝ ΥΠΑΡΧΗΓΟ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΩΝΤΑΣ!! ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΕΣΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΕ ΓΝΩΡΙΖΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΕ ΓΝΩΡΙΖΑ ΘΑ ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΚΟΙΝΟ.. ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΜΑΣ. ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΣ! 11/05/2011 ΜΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΠΟΥ ΑΡΓΗΣΕ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ.. ΜΑ ΞΥΠΝΗΣΕ ΚΑΙ ΔΕΙΛΑ ΔΕΙΛΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!!! ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΙ!! ΕΣΕΙΣ?

ΜΥΡΙΑΝΘΗ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ

Η ελπίδα ξανανθίζει – Του Γιάννη Σπανού

7 Μαΐου 2011

΄Οποιος μετακινηθεί από την «μικρή πικρή πατρίδα», με την καρδιά βαριά από την πικρία της επιχείρησης αποφτέρωσης της απελευθερωτικής ελπίδας και τη δυσωδία του ιδρώτα όσων βυσσοδομούν εναντίον των ιδεολογιών που κράτησαν όρθια την Ελληνική ψυχή στους μακρούς αιώνες της δουλείας, και βρεθεί στην ΄Ηπειρο, στο φως που απλώνεται πάνω από τα χιόνια της βόρειας Πίνδου, θα δει την ελπίδα να ξαναφυτρώνει στα Ιωάννινα. Και θα αντιληφθεί πως από την πνοή της φοιτητιώσης  νεότητος, ανθίζει η άνοιξη της θέλησης για το λυτρωμό της Κύπρου, με τη δυναμική ενεργοποίηση των ειρηνικών δυνάμεων που φλογίζουν τις καρδιές των νέων μας που φοιτούν στο πανεπιστήμιο της πόλης που σφράγισαν την ελευθερία της άντρες όπως τον δήμαρχο της Λεμεσού Χριστόδουλο Σώζο, τον Μακάριο τον Β΄, τον Μελέτιο Μεταξάκη και τους συντρόφους τους . Τους πολεμιστές από την Κύπρο που αγωνίστηκαν με θέρμη κι έξαρση στους Βαλκανικούς πολέμους για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον δυσβάστακτο της τουρκικής δουλείας ζυγό.

Εκεί, οι φοιτητές της «Τόλμης», που αντί καλημέρας ανταλλάζουν μεταξύ τους το χαιρετισμό της απελευθέρωσης, κάλεσαν τους συναδέλφους τους και τους Ηπειρώτες, να γιορτάσουν την 56η επέτειο από την κήρυξη του αγώνα της ΕΟΚΑ για τη λευτεριά και την ΄Ενωση της Κύπρου και την απόδοση τιμών στους ήρωες που πρόσφεραν τη ζωή τους στα ιερά θυσιαστήρια των υπαγορεύσεων, όσων γενεών γεννήθηκαν κι έφυγαν με τον απολυτρωτικό πόθο που θέριευε τον Κυπριακό Ελληνισμό και καταξίωνε τις μεγάλες προσδοκίες για την τιμή του ανθρώπου και την ελευθερία της πατρίδας. Χωρίς καμιά οικονομική αρωγή ή συμπαράσταση, οι φοιτητές μας εκάλυψαν τις οικονομικές δαπάνες που απαιτούνταν, κινήθηκαν κι ενημέρωσαν τον κόσμο και λάμπρυναν τη μνήμη της επετείου στην αίθουσα διαλέξεων της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών. Κι ο κόσμος αναρριγούσε από την αίσθηση της παρουσίας των πνευμάτων των ηρώων της εποποιίας του ’55, που από το υπερπέραν παρακολουθούν το σημερινό ΄Ελληνα και μετρούν την ανθρωπιά του και την αξία του.

Σε μια περίοδο που η ξενοκίνητη αντίδραση, με αδιαντροπιά επιχειρεί τη διασπορά ηττοπάθειας και ενδοτισμού στα κελεύσματα της προπαγάνδας του Τούρκου κατακτητή και των συνεργών του στο παρατεινόμενο έγκλημα κατά του Λαού μας και της ανθρωπότητας και  εντείνει το όργιο της  καταχθόνιας συνωμοσίας μηδενισμού των ιδεωδών που φώτιζαν στις Ελληνικές χιλιετίες τους δύσβατους δρόμους της εθνικής μας μοίρας, η φλόγα του απελευθερωτικού χρέους υψώνεται με τους δαυλούς των φοιτητών από την Ηπειρωτική πρωτεύουσα, για να θερμάνει τις καρδιές  και να εμπνεύσει την ακαδημαϊκή νεότητα με την υποχρέωση της απελευθερωτικής διεκδίκησης που θα στεφανώσει την ιστορική ζωή με την ευλογία των απελθόντων και την  καταξίωση και την ευγνωμοσύνη  των παρόντων και των επερχομένων.

Σχέδιο ΑΝΑΝ Νοέμβριος 2002 – 24 Απριλίου 2004,ΌΧΙ – 2011 πορεία προς ΝΑΙ

23 Απριλίου 2011 

«Εάν ο μόνος σκοπός που αξίζει τον κόπο κανείς να γεννηθεί είναι η λευτεριά, και μόλις γεννηθεί του την υποθηκεύουν τα συμφέροντα, τι άλλο του απομένει παρά η Επανάσταση;» Γ. Σκαρίμπας.

Πόσο επίκαιρα παραμένουν τα λόγια αυτά και ποιό από τα κόμματα εξουσίας μπορεί να πει ότι το εκφράζουν;Αντίθετα απευθύνονται στη στάση τους και στο ντροπιαστικό μόρφωμα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας που θέλουν να πλασάρουν ως ‘’λύση’’ του Κυπριακού μέσω του ενδοτισμού τους.Αν περιμέναμε 37 χρόνια για να λύσουμε το Κυπριακό, υιοθετώντας τις θέσεις των Τουρκίας/Βρετανίας που επιζητούσαν από το ’55,τότε αδίκως περιμέναμε τόσο πολύ! Ευτυχώς όμως ο Κυπριακός Ελληνισμός στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004, ψήφισε ένα ηχηρό ΟΧΙ με ποσοστό 76% απορρίπτωντας σχέδια τύπου ΑΝΑΝ.Η εφαρμογή της αυτοδιάθεσης, που όμως δεν εννοούν να καταλάβουν οι εντολοδόχοι εμμένοντας σε αυτό ως βάση διαλόγου,μπήκε σφήνα στα σχέδια τους.
Οπότε παρατηρείται το εξής παράδοξο:Ο κόσμος να το απορρίπτει συνεχώς (π.χ. δημοσκοπήσεις εφημερίδας ‘’Σημερινή’’ 15/11/09 αλλά και πιο πρόσφατες) και η κομματική ηγεσία να το προωθεί.

Από τις 11 Νοεμβρίου 2002 που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το σχέδιο ΑΝΑΝ τύπου Ι μέχρι το τελικό V τις 31 Μαρτίου 2004 γινόταν μεθοδευμένη προώθηση του.

Υπέρ του «σχεδίου Ανάν» τάχτηκαν από την πρώτη στιγμή τόσο το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, όσο και ο ΣΥΝ. Το μήνυμα που εξέπεμπε η Ρηγίλλης, το Νοέμβρη του 2002, ήταν ότι έπρεπε να γίνει αποδεκτό ως βάση συζήτησης το «σχέδιο Ανάν», καλλιεργώντας παράλληλα αυταπάτες ότι μέσα από τις διαπραγματεύσεις θα αντιμετωπίζονταν οι «προβληματικές» πλευρές του σχεδίου και αναζητώντας από τότε «συναίνεση» μέσα από τη σύγκληση των πολιτικών αρχηγών υπό τον Κ. Στεφανόπουλο.Στο πλαίσιο αυτό ο Κ. Καραμανλής περιοριζόταν σε δηλώσεις όπως: «Τώρα είναι η ώρα της ύψιστης εθνικής συνεννόησης… αυτή την ώρα χρειάζεται σοβαρότητα και υπευθυνότητα από όλες τις πλευρές» (11/11/2002), ή ότι χρειάζεται «μεγάλη προσπάθεια και σκληρός διαπραγματευτικός αγώνας για να επιτευχθεί η βιωσιμότητα, η λειτουργικότητα και η προσαρμογή στους ευρωπαϊκούς θεσμούς» (13/11/2002). Ενώ αργότερα “Τα θετικά στοιχεία του σχεδίου Ανάν είναι υπέρτερα των αρνητικών στοιχείων και η ευρωπαϊκή προοπτική της Κύπρου μπορεί να βελτιώσει τις όποιες δυσκολίες, δήλωσε ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής αμέσως μετά το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών.”( 14/4/2004).
Υπέρμαχος του «σχεδίου Ανάν» ήταν τότε ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Σημίτης. Δήλωνε ανήμερα της παρουσίασης του σχεδίου (11/11/2002):
«Εχουμε μια ιστορική ευκαιρία για τη λύση… Αυτή η πρόταση, αυτό το σχέδιο, είναι μια αφετηρία… Αυτό που έχει σημασία είναι η συνολική ισορροπία στην οποία αυτό το σχέδιο, με τη διαπραγμάτευση, μπορεί να οδηγήσει».
Κ.Κ.Ε. και ΛΑΟΣ είχαν διαφωνήσει όπως και άλλα κόμματα/σχηματισμοί Χρυσή Αυγή,Δημοκρατική Αναγέννηση κλπ. Ενώ υπήρχαν και οι εσωτερικές διαφωνείες εντός των κομμάτων που το αποκύρησαν, όπως ο Αντώνης Σαμαράς της ΝΔ.

Για να φτάσουμε στο σημερινό δόγμα ‘’Η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρίσταται’’ το οποίο είναι απορριπτέο και στερείται αποτελεσματικότητας.
Θα έπρεπε να είναι ‘’Η Κύπρος και η μητροπολιτική Ελλάς συναποφασίζουν ως συναγωνιστές με κοινό στόχο την Απελευθέρωση της Κύπρου με όλα τα μέσα που διαθέτουν πολιτικά, διπλωματικά, νομικά. Κλπ’’.

Στη Κύπρο ΔΗ.ΣΥ. και ΑΚΕΛ τάχθηκαν υπέρ του, ενώ ΔΗΚΟ,ΕΔΕΚ περίμεναν το διάγγελμα του προέδρου για να τοποθετηθούν επίσημα.
Το ΑΚΕΛ που αρχικά αποφάσισε ΝΑΙ αναγκάστηκε όταν είδε την αντίδραση της βάσης να αλλάξει την θέση του και να προτείνει αναβολή των δημοψηφισμάτων για να δοθούν κάποιες επιπλέον εγγυήσεις για την ασφάλεια και την λειτουργικότητα του σχεδίου. Μέχρι τη τελευταία στιγμή έπαιζε ανάμεσα στο ναι και το όχι. Στο τέλος κατέληξε να ψηφίσει “όχι για να τσιμεντώσει το ναί”. Η Παγκύπρια Συνδιάσκεψη του ΑΚΕΛ, που πραγματοποιήθηκε στις 14 Απριλίου 2004, υιοθέτησε με 64,8% υπέρ και 34,3% εναντίον, την θέση ότι αφού δεν δινόταν παράταση χρόνου να απορρίψουν το σχέδιο.Σήμερα όμως πραγματοποιούν το προλαλήσαν τσιμέντωμα.
Το ΔΗ.ΣΥ. παρέμεινε πιστό στο ΝΑΙ του μέχρι και σήμερα. “Είμαι ο άνθρωπος που σας λέει τώρα, χωρίς να έχω κανένα συμφέρον, γιατί είμαι εκτός πολιτικής, δεν έχω καμία περιουσία στα κατεχόμενα ή οπουδήποτε αλλού, είμαι ο άνθρωπος που έχει 50 χρόνια πείρα στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό και με την πείρα που έχω, βάζω το χέρι μου στο ιερό Ευαγγέλιο και ορκίζομαι, και λέω: Οι διαπιστώσεις μου δεν γίνονται για κανένα άλλο σκοπό και είθε να αποδειχθούν αναληθείς, αλλά είναι διαπιστώσεις σοβαρές και υπεύθυνες, ότι οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζουμε από ένα ‘όχι’ είναι ο ενταφιασμός της πατρώας γης. Είμαι 85 χρονών και προτιμώ να αποδημήσω εις Κύριον, παρά να δω αυτό το τέλος των αγώνων του Κυπριακού λαού. ” (7/4/2004) Γλαύκος Κληρίδης.
Ενώ ο Αναστασιάδης έλεγε ότι θα επέλθει η ‘’Μικρασιατική καταστροφή’’ αν απορρίψουμε το σχέδιο αυτό και θα οδηγούμασταν σε οριστική διχοτόμηση.
Το Έκτακτο Παγκύπριο Συνέδριο του Δημοκρατικού Συναγερμού αποφάσισε στις 15.4.2004 το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν με ποσοστό 77,6%. 21,3% των συνέδρων ψήφισαν ΟΧΙ και 1,1% τήρησε αποχή.Eυτυχώς για όλους μας όμως, η βάση του ΔΗ.ΣΥ. έβαλε την πατρίδα πάνω από το κόμμα,έστω και παροδικά και ψήφισαν οι 66% ΌΧΙ.

Ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος, σε τηλεοπτικό του διάγγελμα (7/4/2004), κάλεσε τον Ελληνικό Κυπριακό λαό να απορρίψει το Σχέδιο Ανάν στο δημοψήφισμα στις 24 Απριλίου με ένα δυνατό ΟΧΙ και να υπερασπιστεί το δίκαιο, την αξιοπρέπεια και την ιστορία του.
Θέση που υιοθέτησαν αργότερα και τα υπόλοιπα κόμματα.ΔΗΚΟ στις 8/4/2004,ΕΔΕΚ 9/4/2004.

Κάποιοι ‘’ονειροπόλοι’’,’’ακραίοι εθνικιστές’’,’’απορριπτικοί’’,’’θιασώτες της διχοτόμησης’’ και πολλά άλλα κοσμιτικά επίθετα δίνονταν από τους ΝΑΙΝΕΚΟΥΣ σε αυτούς που είχαν δημιουργήσει την Παγκύπρια Κίνηση Πολιτών από τις 7 Δεκεμβρίου 2002. Απαρτιζόταν από το σύνολο των δυνάμεων ΟΛΟΥ του πολιτικού φάσματος που αντιτάσσονταν στο σχέδιο. Στην αρχή του καταλόγου είναι δήμοι και κοινότητες, κυρίως από τα κατεχόμενα ,ακολουθούν προσφυγικά σωματεία όπως το Σωματείο της Αδούλωτης Κερύνειας, η Μητρόπολη Κερήνειας, κάπου στη μέση του καταλόγου είναι τα 2 κόμματα Νέοι Ορίζοντες και Οικολόγοι, ακολουθούν οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ,ο Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π.(ΔΡΑΣΙΣ Κ.Ε.Σ. Αθήνας,ΠΕΟΦ Θεσαλλονίκης κλπ) και πολλοί άλλοι.Το μωσαϊκό αυτό, όπου προστέθηκαν αργότερα και επίσημα πλέον το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ, σε συνεργασία με το διάγγελμα του προέδρου έμελλε να φέρει την εθνική αξιοπρέπεια των Κυπρίων και πάλι στο ύψος της.

Βάση της ετυμηγορίας του λαού έπρεπε να γίνει αλλαγή πορείας. Να γινόταν σταδιακός απεγκλωβισμός από τα πλαίσια μιας τέτοιας <<λύσης>>. Να επανατοποθετείτο το κυπριακό ως πρόβλημα παράνομης εισβολής και συνέχιζόμενης κατοχής και όχι ως πρόβλημα <<δικοινοτικό>>. Αντί αυτού οδηγούμαστε σήμερα σε ένα νέο σχέδιο τύπου ΑΝΑΝ.

Πολλά έχουν εκφραστεί και πάλι από τους υποστηρικτές της Ομοσπονδίας.Που δεν έχουν καμία διαφορά από όσα έλεγαν πριν το 2004. Απλά έχουν αλλάξει τις ορολογίες σαν διαφημιστές απορρυπαντικών για να γίνουν πιο αρεστοί στο <<καταναλωτικό>> κοινό τους.
Α. Το σχέδιο δεν θα είναι του ΑΝΑΝ…θα είναι ‘’από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους’’Αλλά. ο Γ. Ιακώβου (ΑΚΕΛ) στο Ράδιο Πρώτο (8.26 πρωινή Σάββατο 19/4/2008) ερωτηθείς αν γνωρίζει τα ονόματα των Τουρκο”κυπρίων” που επανδρώνουν τις ομάδες και επιτροπές, δήλωσε ξεκάθαρα ότι δεν τα γνωρίζουν. Μάλιστα ερωτηθείς κατά πόσον αληθεύουν πληροφορίες ότι αυτές επανδρώνονται και από έποικους είπε ουσιαστικά ότι αυτό ίσως είναι αλήθεια, γιατί, οι Τουρκοκύπριοι επικαλούνται είπε, ότι δεν έχουν αρκετούς έμπειρους για τέτοια θέματα και έτσι συμπληρώνουν με ξένους ή από την Τουρκία! Ενώ ο κ. Χριστόφιας έβγαλε ομαδικά στο προσκήνιο τους ειδικά εκπαιδευθέντες στα ανανικά σεμινάρια της Οξφόρδης και του ΠΡΙΟ (που χρηματοδούνται από το Φόρειν Όφις, το Στέιτ Ντεπάρτμεντ και την ΄Αγκυρα) και λοιπούς συνοδοιπόρους ανανιστές (Στοιχεία από άρθρο της Φανούλας Αργυρού,ερευνήτρια – συγγραφέας Λονδίνο, 19/04/2008). Δηλαδή μεταφράζεται λύση Made in England and Ankara!
Β. ”Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε στο πλευρό του λαού μας για την εξεύρεση μιας δίκαιης, βιώσιμης λύσης του κυπριακού προβλήματος στη βάση της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας»”.
Αλλά πως αντιλαμβάνονται το δίκαιο και βιώσιμο με αυτούς τους ορισμούς; Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία δεν είναι τίποτα λιγότερο από λύση:
>ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ: αφού διαχωρίζει τον πληθυσμό ρατσιστικά με βάση θρησκευτικά και εθνικά κριτήρια.Εξ ορισμού Διζωνική= δύο ζώνες άρα η διαχωριστική γραμμή δεν φεύγει…απλά τροποποιείται.
>ΑΔΙΚΗ: αφού δεν επιτρέπει την επιστροφή των προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες.Κάποιοι θα επιστρέψουν,κάποιοι όχι.Αυτοί θα αποζημιωθούν από το νεοσύστατο κράτος απενοχοποιώντας πλήρως την Τουρκία που δεν θα καταβάλει το παραμικρό.
>ΠΑΡΑΝΟΜΗ: αφού νομιμοποιεί και μονιμοποιεί τα τετελεσμένα της βάρβαρης τουρκικής εισβολής. Παραπέμπει σε λύση ”μετεξέλιξης” της Κυπριακής Δημοκρατίας (Χριστόφιας Δ.) ή και συνένωση των ‘’δύο κρατιδίων’’(Ταλάτ) και άρα πως διαφέρει αυτό από την έμμεση αναγνώριση του Ψευδοκράτους και την κατάλυση της υπάρχουσας νόμιμης Δημοκρατίας;
>ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ: αφού καταργεί τη δημοκρατική αρχή 1 άνθρωπος = 1 ψήφος, εξισώνοντας έτσι το 18% των Τ/”κ” με το 82% των Ελλήνων του νησιού.Εξ ορισμού Δικοινοτική=δύο κοινότητες και πάλι με βάση πλυθησμιακές αναλογίες.Κανονικά οι Τούρκοι είναι μειονότητα στη Κύπρο και όχι κοινότητα.Ας όψονται οι υπογραφές της Ζυρίχης το ’59.
>ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ & ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ: αφού στην εφαρμογή του “Ενιαίου Ομόσπονδου Κράτους” περιπλέκονται πολλοί μηχανισμοί και αφού τυχόν προβλήματα θα οδηγήσουν σε απόσχιση, αντίστοιχα.Για αυτό και η Τουρκία ζητάει εγγυήσεις επείδη ξέρει ότι δεν θα λειτουργήσει .
Γ. ”Η οποιαδήποτε ολιγωρία από μέρους μας, αναμένοντας σε βάθος χρόνου τη λύση, θα οδηγήσει δυστυχώς στην οριστικοποίηση της διχοτόμησης” Ανακήρυξή ΔΗΣΥ για την επέτειο της ανακήρυξης του ψευδοκράτους (14/11/2009 Εφημερίδα ‘’Σημερινή’’) «… η στασιμότητα κι η απραξία στο όνομα της ατόφιας λύσης και της ατόφιας ελευθερίας, οδηγεί τον τόπο μας στην τελική και ολοκληρωτική καταστροφή και στη διχοτόμηση.» Δημήτρης Χριστόφιας
Και πάλι καλούμαστε-απειλούμαστε να ψηφίσουμε το νέο σχέδιο άρων άρων…έστω και αν «Δεν είναι φυσιολογική για την Κύπρο η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία» 27/9/2009,Νέα Υόρκη,ομιλία στην Κυπριακή Ομογένεια από Δημήτρη Χριστόφια (πηγή ΡΙΚ1,8.20 μ.μ. και Εμπροσθοφύλακας 29/9/09.).Δηλαδή αντί να απεγκλωβιζόμαστε απ’αυτούς τους οδυνηρούς συμβιβασμούς, μένει αταλάντευτα σταθερός προς αυτό το ξεπούλημα.
Δ. ‘’Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι – κοινός αγώνας, κοινή πατρίδα’’ ‘’Κύπρος Ενωμένη Ομοσπονδιακή’’,’’Επαναπροσέγγιση με τους Τουρκοκύπριους’’ Π.Ο.Φ.Ε.Ν. (Απαρτίζεται απί τις φοιτητικές νεολαίες του ΔΗ.ΣΥ.,ΑΚΕΛ,ΔΗ.ΚΟ.ΕΔΕΚ και έχει ως σκοπό την εξεύρεση λύσης με βάση την Ομοσπονδία).
Τα οποία είναι παραπλανητικά αφού υπαίτιος είναι η Τουρκία και όχι οι κοινότητες/μειονότητες της Κύπρου. Ακόμη οι «δικοινοτικές συνομιλίες» υποβιβάζουν τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας σε κοινοτάρχη, και ανάγει τον κατοχικό Έρογλου σε αρχηγό κράτους.Για να μην αναφέρουμε τα σύμβολα του ψευδοκράτους στα οποία ποζάρουν με χαμόγελα.Ακόμη οι περισσότεροι Τούρκοι-‘’Κύπριοι’’ ήρθαν από το 1571 ως κατακτητές της Κύπρου,για να μας πουλήσουν το 1878 στους Βρετανούς και άρα ποιοι είναι αυτοί οι κοινοί αγώνες;

Μαζί με αυτά και πολλά άλλα ήρθαν και νέες παραχωρήσεις από τον ‘’εύελικτο’’ Χριστόφια σε δύο χρόνια και κάτι συνομιλιών του.Συνοπτικά:
1.Αποδέχθηκε όρους όπως ο συνεταιρισμός, που δεν είχαν γίνει ποτέ πριν αποδεχτοί από την πλευρά μας και που δημιουργούν τετελεσμένα και παγίδες για τον Κυπριακό Ελληνισμό και πλεονεκτήματα για την τουρκική πλευρά.
2.Εισηγήθηκε και παράλληλα δεσμεύτηκε δημόσια και παραβίασε παλαιότερες κόκκινες γραμμές όπως η παραμονή εποίκων (50.000) μετά την όποια διευθέτηση του κυπριακού.Οι οποιοί ουσιαστικά με τις οικογένειες τους και τα παιδιά τους θα ξεπεράσουν τους 200.000.
3.Εισηγήθηκε την εκ περιτροπής προεδρία (4 χρόνια Έλληνας και 2 χρόνια Τούρκος) και τη σταθμισμένη ψήφο (Όπου οι Έλληνες θα ψηφίζουν τον Έλληνα Κύπριο της αρεσκείας τους με βάση το 1 άνθρωπος=1 ψήφος αλλά και τον Τούρκο ‘’Κύπριο’’ ή έποικο της αρεσκείας τους με βαρύτητα ψήφου να μειώνεται στο 20%.Ενώ οι Τούρκο ‘’Κύπριοι’’ ή έποικοι θα ψηφίζουν και τους δύο με βάση το 1 άνθρωπος=1 ψήφος).Είναι ξεκάθαρο ότι καταργείται το θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα 1 άνθρωπος=1 ψήφος και θα απαιτούνται 5 Ελληνικές ψήφοι για να εξουδετερώσουν 1 τούρκικη.Μικροκομματικές σκοπιμότητες;Τι άλλο;
4.Ενεπλάκη στις απευθείας συνομιλίες χωρίς καθόλου προετοιμασία από τις τεχνικές επιτροπές και τις ομάδες εργασίας και χωρίς να ξεκαθαρίσει η βάση, είτε των διαπραγματεύσεων, είτε της επιδιωκόμενης λύσης, με αποτέλεσμα την – με μαθηματική ακρίβεια – πορεία προς καταστροφική λύση ή αδιέξοδο με την ευθύνη να βαραίνει την ελληνική κυπριακή πλευρά και με παράλληλη αποενοχοποίηση της Τουρκίας και της τούρκικης ”κυπριακής” πλευράς.
5. Αποδέχτηκε την μετατροπή της Κύπρου σ’ ένα κράτος – μαριονέττα των τούρκων, έρμαιο της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας και των υποστηριχτών της, καθώς:
Ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος και ο Αναπληρωτής Μόνιμος Αντιπρόσωπος του «νέου κράτους» στην ΕΕ, θα είναι εκ περιτροπής από τα δύο «συνιστώντα κράτη».
Οι δύο θα λειτουργούν με «οριζόντια σχέση», η οποία ως περιεχόμενο και λειτουργία παραμένει αδιευκρίνιστη.
Δεν ξεκαθαρίζεται ποιος θα αποφασίζει μεταξύ των δύο, εάν υπάρξει διαφωνία.
Θα δημιουργηθεί μια «συντονιστική ομάδα», η οποία θα αποφασίζει ποιες θέσεις θα καταθέτει το «νέο κράτος» στις επιτροπές μονίμων αντιπροσώπων των χωρών – μελών της ΕΕ και θα αποφασίζει ποιες θέσεις θα καταθέτουν οι Υπουργοί στις διάφορες συνόδους Υπουργών των χωρών – μελών της ΕΕ.
Η «συντονιστική ομάδα» θα αποτελείται από ίσο αριθμό ε/κ και τ/”κ” και αν δεν υπάρξει ομοφωνία, δεν προνοείται μηχανισμός επίλυσης διαφορών.
Δεν προνοείται μηχανισμός επίλυσης του προβλήματος, αν σε περίπτωση συνεδρίασης κατατεθούν από άλλες χώρες τροπολογίες ή προτάσεις για αλλαγές στο υπό συζήτηση θέμα.
6.Αποδέχτηκε την ύπαρξη εσωτερικής ιθαγένειας, κορυφαίου ζητήματος για το βιώσιμο του νέου κράτους, δεν απέκλεισε καθόλου το ενδεχόμενο αναγνώρισης και ισχύος των οποιωνδήποτε συμφωνιών συνήψε παράνομα το ψευδοκράτος, αλλά και την μετατροπή τους σε πρωτογενές δίκαιο και άλλα πολλά.
7. Εξέδωσε κοινό ανακοινωθέν με τον Ταλάτ «…Ο συνεταιρισμός θα έχει μία Ομόσπονδη Κυβέρνηση με μία διεθνή προσωπικότητα, καθώς και ένα Τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος και ένα Ελληνοκυπριακό συνιστών κράτος, ίσου καθεστώτος…» δίνοντας διεθνή υπόσταση στο Ψευδοκράτος.

ΔΗ.ΚΟ. όντας συγκυβέρνηση με το ΑΚΕΛ και το Χριστόφια παραμένουν στην κυβέρνηση δίνοντας του την απαραίτητη στήριξη, με το αζημίωτο βεβαίως αφού οι θέσεις και τα αξιώματα που τους δόθηκαν (διορισμοί σε ημικρατικούς οργανισμούς,υπουργεία κλπ) δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητα.Θεωρούν ότι έτσι ελέγχουν την κατάσταση και προσπαθούν λένε να σώσουν ότι μπορούν, αλλά κανείς δεν τους αναγνωρίζει την προσπάθεια που κάνουν αφού ο Χριστόφιας δεν άλλαξε γράμμα από τις κόκκινες γραμμές που έθεσαν.Πόσο μάλλον όταν οι εκπρόσωποι τους εμμένουν στη λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας αλλά διαφωνούν απλά σε ορισμένα σημεία και όχι στην γενική εικόνα.Κάποιοι της βάσης διαφωνούν με την ηγεσία και προσπαθούν να πιέσουν τους ανωτέρους τους αλλά μάταια.Για χάριν του κόμματος δεν αποχωρούν και βάζουν σε δεύτερη μοίρα το καλό της πατρίδας τους.Οι άλλωτε ”απορριπτικές” δυνάμεις του κέντρου,έχουν χάσει την αξιοπιστία τους με οδυνηρές συνέπειες για όλους όσους αντιτίθενται στο έκτρωμα αυτής της (διά-)λυσης.
ΔΗ.ΣΥ. όντας αντιπολίτευση παρέχει πλήρη στήριξη στο ΑΚΕΛ (;;;) και δηλώνει ξεκάθαρα ότι συμπαραστέκεται σε αυτό και τη λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.Δεν χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο.Αφού το στήριξαν και το στηρίζουν…Πλέον για πολλούς επικρατεί ο όρος ΔΗΣΑΚΕΛ αφού οι ανακοινώσεις τους και οι θέσεις τους για το εθνικό θέμα ταυτίζονται πλήρως.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι λίγοι ‘’ονειροπόλοι’’,’’ακραίοι εθνικιστές’’, ’’απορριπτικοί’’ ,’’θιασώτες της διχοτόμησης’’ όπως προαναφέραμε, που ‘’υπονομεύουν’’ το έργο της πολιτικής εξουσίας. Αυτοί που ανέκαθεν δεν εμπιστευτήκαν τους πολιτικούς, που υποτιμούν βάναυσα τη νοημοσύνη και τη διανοητική τους επάρκεια και κρίση.Αυτοί που έμειναν πιστοί στις μεταθανάτιες εντολές των ηρώων τους. Δεν ανεχθήκαν ποτέ εκβιασμούς και αντισταθήκαν σε εκφοβισμούς ότι αν δεν αποδεχόνταν το τερατούργημα Ανάν, θα τους το ξανάφερναν ξανά και ξανά. Δεν λύγισαν σε συλλήψεις,πνευματική τρομοκρατία και λασπολογία που εκφραζόντουσαν από τους πιο πάνω φορείς ώστε να τους περιθωριοποιήσουν.

Τελειωμένος είναι μόνο ο αγώνας που εγκαταλείπεται και εμείς δεν έχουμε μάθει να εγκαταλείπουμε.Έχουμε μάθει να υψώνουμε το ανάστημα μας και να βάζουμε τα στήθη μπροστά.Να μην περάσουν οι Ομοσπονδιακοί.Να μην ξεχάσουν οι αδερφοί μας ποιοι ήταν οι προγόνοι μας και τι έδωσαν για εμάς.Να μην ξεχάσουν τις βάρβαρες ορδές του Αττίλα που σκότωσαν,βίασαν,λεηλάτησαν και ατίμασαν τα άγια χώματα μας που έχουν ποτιστεί με αίμα Ελληνικό. Ως Έλληνες της Κύπρου δεν απαιτούμε τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από όσα δικαιούνται και απολαμβάνουν οι Ευρωπαίοι. Απαιτούμε την ελευθερία μας. Απαιτούμε να σέβονται την ανεξαρτησία, την κυριαρχία και την ευρωπαϊκή μας ιδιότητα. Απαιτούμε να σέβονται την αξιοπρέπεια, την εθνική τιμή και την περηφάνια μας. Απαιτούμε να αποφασίσουμε εμείς για το μέλλον αυτού του τόπου. Ούτε εγγυητές θέλουμε ούτε κηδεμόνες.Απαιτούμε απελευθέρωση από τα κατοχικά στρατεύματα και το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης που από το ’60 μας αρνήθηκαν οι Βρετανοί επιβάλοντας μας αύτο που ήξεραν ότι δεν θα άντεχε στο χρόνο.Έχουμε χρέος να ξαναφέρουμε το μωσαϊκό του 76% ξανά στο ύψος των περιστάσεων.

Η ελευθερία επιβάλλει την ευθύνη,γι’αυτό και τοσοι άνθρωποι τη φοβούνται πολύ.Εμείς όμως όσο αναπνέουμε θα αγωνιζόμαστε για’κείνην, γιατί δεν πρόκειται να μας την χαρίσει κανείς.

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ-ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ-ΕΝΩΣΙΣ
Ανδρέας Σωτηρίου.

Υ.Γ.Όσοι μας απειλούν γιατί γράφουμε επώνυμα τις απόψεις μας, καλύτερα να το ξανασκεφτούν!

Ευαγόρας Παλληκαρίδης – Ο ποιητής της Λευτεριάς

13 Μαρτίου 2011

Γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου του 1938 στην Τσάδα, χωριό της επαρχίας Πάφου. Πέρασε τις 6 τάξεις του Δημοτικού σχολείου με άριστα, το ίδιο όμως δεν συνέβη και στο Γυμνάσιο γιατί πολλά αρχίζουν να απασχολούν τον έφηβο Ευαγόρα. Η Κύπρος βρίσκεται σε αναβρασμό, αρχίζουν οι προετοιμασίες του ξεσηκωμού, εξελίσσεται σ΄ έναν λαμπρό πολυαθλητή που αφιερώνει πολύ χρόνο στην προπόνησή του, αναπτύσσει την ποιητική του δημιουργία και ξυπνούν μέσα του τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα τα οποία πάντα συνδυάζει με τον πόθο για την Ένωση και την αγάπη για την Ελλάδα:

Την Ελλάδα αγαπώ αλλά και σένα
Μ΄ έναν έρωτα μεγάλο, αληθινό
Τα γαλάζια σου τα μάτια τα θλιμμένα
Τον καθάριο της θυμίζουν ουρανό.

Έτσι αποφασίζει να αφιερώσει τον εαυτό του στην πατρίδα. Σαν γνήσιος Έλληνας μη αντέχοντας τη σκλαβιά πήρε μονοπάτια, πήρε ανηφοριές που θα τον οδηγούσαν στην βασίλισσα του, την Λευτεριά.
Πολύ πριν την 1η Απριλίου ο Ευαγόρας πρωταγωνιστεί σε διάφορες διαδηλώσεις κατά των Άγγλων. Συγκεκριμένα στις 2 Ιουνίου θα γινόταν η στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ. Στην Αγγλία και σε όλες τις αποικίες γίνονταν προετοιμασίες για το μεγάλο γεγονός. Στην Πάφο στο «Ιακώβιο Γυμναστήριο» αναρτάται η αγγλική σημαία, γεγονός που εξοργίζει τους μαθητές. Παραμονή της στέψης οι μαθητές της Πάφου και οι φοιτητές του Λιασιδίου Κολεγίου οργάνωσαν διαδήλωση μ΄ αίτημα να υποσταλεί η αγγλική σημαία και να εκκενωθεί το γήπεδό τους από στρατιώτες και αστυνομικούς. Ο 15χρονος τότε Βαγορής αναρριχάται στον ιστό, κατεβάζει και ξεσκίζει την αγγλική σημαία. Ήταν η υπογραφή της πρώτης επαναστατικής του πράξης. Το γεγονός αυτό έδωσε το έναυσμα για επέκταση των διαδηλώσεων. Οι μαθητές και το πλήθος συγκρούονται με την αστυνομία η οποία ενισχύεται από Τούρκους. Ο διοικητής στέλνει διαταγή να αποσυρθούν οι αστυνομικοί γιατί δεν έπρεπε η στέψη της βασίλισσα να αμαυρωθεί με αίμα. Έτσι οι μαθητές ελεύθεροι τώρα ορμούν σαν χείμαρρος και παρασύρουν ο,τι είχε σχέση με τους εορτασμούς για την στέψη. Η Πάφος έγινε το μόνο μέρος όπου δεν γιορτάστηκε η στέψη. Ο Ευαγόρας συνελήφθηκε αλλά αφέθηκε ελεύθερος λόγω της μικρής του ηλικίας. Δεν είναι όμως πια παιδί. Έχει συνειδητοποιήσει το βάρος που πέφτει στους ώμους του σαν Έλληνας της Κύπρου.

Την Κύπρο μας κι αν δέσανε
οι Άγγλοι μ΄ αλυσίδα
έχει για πάντα την καρδιά
πιστή σε μια πατρίδα

Στην Κύπρο την αθάνατη
Την Κύπρο τη γενναία
Είναι καιρός να στήσουμε
Ελληνική σημαία.

Στις 17 Νοεμβρίου 1955 οι μαθητές του Γυμνασίου συγκεντρώθηκαν και προετοίμαζαν μια διαδήλωση από τις γνωστές που οργάνωνε η ΑΝΕ (Άλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ) ως αντιπερισπασμό. Οι στρατιώτες είχαν διαταγή να πυροβολήσουν αδιάκριτα τους διαδηλωτές. Ο Βαγορής συλλαμβάνεται και οδηγείται στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι συμμετείχε παράνομα σε οχλαγωγίες. Ο Ευαγόρας δεν παραδέκτηκε την κατηγορία και η δίκη αναβλήθηκε για τις 6 Δεκεμβρίου. Ήταν η αρχή του τέλους. Μια μέρα πριν τη δίκη, μπαίνει κρυφά στο σχολείο και αφήνει στην έδρα ένα σημείωμα. Το πρωί οι συμμαθητές του διαβάζουν:

Παλιοί συμμαθηταί,
Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα
μεσ΄ τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές.
Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα ΄χω παρέα μόνη
κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.
Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ΄ρθει το καλοκαίρι
Τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ, θα μπω σ΄ ενα παλάτι,
το ξέρω θαν απάτη, δεν θαν αληθινό.
Μεσ΄ το παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω τον θρόνο,
βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ΄ αυτό.
Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.
Γειά σας παλιοι συμμαθηται. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας.
Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο,
Ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια
να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα.
Αν ζω, θα μ΄ βρει εκεί.

Γρηγόρης Αυξεντίου – Ο Λεωνίδας της Κύπρου

3 Μαρτίου 2011

Περήφανε Έλληνα της Κύπρου. ΕΣΥ που διαχρονικά στάθηκες στις επάλξεις του καθήκοντος και της περηφάνειας, που γεννημένος στην αιματοβαμμένη αλλά συνάμα αλύγιστη και λεβεντομάνα εσχατιά του ελληνισμού, ΕΣΥ που υπήρξες γιγαντόκορμος ακρίτας κρατώντας ανόθευτη και περήφανη την ελληνική ταυτότητα σου για περισσότερα από 4 χιλιάδες χρόνια. ΕΣΥ που επιτέλεσες τον αθλο της ΕΟΚΑ. Με μερικές δεκάδες όπλα και μια χούφτα παιδιά κατόρθωσες να γονατίσεις σαράντα χιλιάδες άρτια εξοπλισμένο και εκπαιδευμένο στρατό. Οι αγωνιστές σου, δεκαοχτάχρονα παιδια από γυμνάσια και κατηχητικά, που η ελληνική λάβα του πόθου της ελευθερίας τα μετέτρεψε σε άγριους και σκληροτράχηλους αντάρτες. Στο πέρασμα τους σκορπούσαν τον τρόμο, τον πανικό και το δέος στους δυνάστες, αφού καταστρέφοντας εν ριπή οφθαλμού ολόκληρες στρατιωτικές φάλαγγες εξαφανίζονταν μέσα στη νύχτα.

Δύο άτομα ήταν τα μόνα που γνώριζαν την στρατιωτική τέχνη στην ΕΟΚΑ. Ο αρχηγός Γρίβας και ο υπαρχηγός έφεδρος ανθυπολοχαγός Γρηγόρης Αυξεντίου. Αυτοί κατάφεραν να εκπαιδεύσουν τους αντάρτες της ΕΟΚΑ που μαζί με το ψύχικό σθένος που μας χαρακτηρίζει ως φυλή μετατρέπονταν σε ετοιμοπόλεμους αντάρτες.

Ο Γρηγόρης Αυξεντίου ήταν ένα φτωχόπαιδο από το χώριο Λύση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ατέρμονης αγάπης του για την Ελλάδα τα λόγια που είπε στη μητέρα του όταν πήγαινε στην Ελλάδα για να γίνει στρατιωτικός: «Μην λυπάσαι μάνα που έφυγα από την αγκαλιά σου, γιατί τώρα βρίσκομαι στην αγκαλιά της Ελλάδος, της πιο τιμημένης μάνας του κόσμου». Υπήρξε άριστος πολεμιστής, ευφυέστατος ηγέτης και χείμαρρος αστείρευτου θάρρους και αποφασιστικότητας. Στην ΕΟΚΑ επέδειξε πλουσιότατη δράση με ενέδρες, σαμποτάζ, μάχες σώμα με σώμα, όλες νικηφόρες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η μάχη στα Σπήλια: Μετά από προδοσία δύο αγγλικά τάγματα κατευθύνονταν από δυο κατευθύνσεις  στην κορφή του βουνού όπου ήταν το αρχηγείο της ΕΟΚΑ. Ο αρχηγός με τους λιγοστούς αντάρτες διολίσθησαν προς διάφορες κατευθύνσεις και τώρα οι Άγγλοι κατευθύνονταν σε ασυσφυκτικό κλοιό προς την κορυφή όπου τους περίμενε μόνος με το δάκτυλο στην σκανδάλη ο Αυξεντίου!! Όταν πλησίασαν αρκετά με το αυτόματα του έριξε 2 ριπές προς τις δύο φάλαγγες των Άγγλων που πλησίαζαν από αντίθετες κατευθύνσεις. Αυτοί άρχισαν να πυροβολούν οι μεν τους δε νομίζοντας πως ήταν οι αντάρτες της ΕΟΚΑ. Αλληλοσκοτώνονταν για πολλή ώρα μέχρι να καταλάβουν τι είχε συμβεί ενώ ο Αυξεντίου με «βαρελάκι» ξεγλίστρισε άθικτος χωρίς να δεχθεί ούτε σφαίρα!

Το τέλος του σταυραετού ήρθε στις 3 του Μάρτη 1957. Οι Άγγλοι μετά από προδοσία επεσήμαναν το κρησφύγετό του και τον διέταξαν να παραδοθεί. Αυτός διέταξε τους 4 συντρόφους του να παραδοθούν παρά την επιμονή τους να μείνουν μαζί του και αυτός τους είπε: Μέχρι τώρα σας έμαθα πώς να πολεμάτε, τώρα ήρθε η στιγμή να σας μάθω πως πεθαίνουν οι Έλληνες. Πολεμούσε για οχτώ ώρες μόνος εναντίον εκατοντάδων Άγγλων οι οποίοι με πυρά και χειροβομβίδες προσπαθούσαν να τον εξοντώσουν ανεπιτυχώς. Μετά από ένα καταιγισμό χειροβομβίδων και πυρών, παύσαν τα πυρά από τον Αυξεντίου, τότε ένας Άγγλος πλησίασε να δει. Τότε ο σταυραετός με τα πυρά του τον σώριασε νεκρό. Οι Άγγλοι τα είχαν χαμένα. Τότε άνανδρα και με τον φόβο ότι αν νύχτωνε θα τους ξέφευγε ο Αυξεντίου, με ελικόπτερα και εμπρηστικές βόμβες τον έκαψαν ζωντανό. Ο Αυγουστής Ευσταθίου, συναγωνιστής του που βρισκόταν στην είσοδο του κρησφυγέτου την ώρα του ολοκαυτώματος τον είδε να φλέγεται ολόκληρος ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ!!!

Η μάνα του μαθαίνοντας τι είχε συμβεί απάντησε σαν γνήσια Σπαρτιάτισσα: ΚΑΛΙΟ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΣΤΑΧΤΗ ΠΑΡΑ ΓΟΝΑΤΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΛΕΒΕΝΤΗΣ ΜΟΥ.

ΧΑΛΑΛΙΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ

ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ

ΤΖΙΑΙ ΑΦΟΥ ΕΝ ΕΠΑΡΑΔΟΘΗΚΕΣ

ΑΣ ΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΕΥΤΣΙΗΝ ΜΟΥ.

ΕΧΟΓΛΑΣΕΝ ΤΟ ΓΑΙΜΑΝ ΜΟΥ

ΟΠΛΟ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΙΑΣΩ

ΠΑΣ ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΜΑΣΙΑΙΡΑ

ΤΖΙΠΑΝΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ!!

Ματρόζος

Γρηγόρης Αυξεντίου – Ο Σταυραετός Του Μαχαιρά

3 Μαρτίου 2011

«Στην εσχάτην ανάγκην θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας, αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν». – Γρηγόρης Αυξεντίου.

Ο Γρηγόρης Αυξεντίου γεννήθηκε στο χωριό Λύση της επαρχίας Αμμοχώστου, που βρίσκεται ανάμεσα στη Λευκωσία και την Αμμόχωστο, στις 22 Φεβρουαρίου του 1928. Από τη φύση του ήταν παράτολμος και ατίθασος, ενώ είχε γαλουχηθεί με εθνικά και θρησκευτικά ιδεώδη.
Οι γονείς του, Πιερής και Αντωνού, ήταν εύποροι αγρότες. Είχε και μια αδερφή, την Χρυσταλλού Αυξεντίου-Σουρουλλά

Ο Γρηγόρης μετά το δημοτικό σχολείο του χωριού του φοίτησε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου και ακολούθως έφυγε για την Ελλάδα με σκοπό να γίνει στρατιωτικός. Για να σπουδάσει, πήρε πρώτα την ελληνική υπηκοότητα και ξεγράφτηκε ουσιαστικά από την τότε αγγλοκρατούμενη Κύπρο. Μπήκε τελικά στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών και παράλληλα μελετούσε φιλολογία σκοπεύοντας να παρακολουθήσει αργότερα τη Φιλοσοφική. Το 1949 απέτυχε στις εξετάσεις της Σχολής Ευελπίδων και γράφτηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών του Ελληνικού Στρατού και έλαβε κατάρτιση ανθυπολοχαγού. Εκεί αφού αποφοίτησε, έκανε τη στρατιωτική του θητεία στον 1° λόχο του 613ου τάγματος πεζικού, στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα και αλλού, απ’ όπου και έστελνε φλογερά πατριωτικά γράμματα στους δικούς του, αναφέροντας ότι εκεί αισθανόταν περήφανος γιατί έκανε το καθήκον του προς την πατρίδα.
Τελείωσε τη θητεία του στις 15/11/1952 και επέστρεψε στην Κύπρο, όπου άρχισε να εργάζεται στα κτήματα του πατέρα του σαν οδηγός, μεταφέροντας εργάτες από τη Λύση στην Αμμόχωστο. Εκείνη την περίοδο αρραβωνιάζεται.

Τον Ιανουάριο του 1955 μυήθηκε στην Ε.Ο.Κ.Α. (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών, με κύριο στόχο την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα) από τον Ανδρέα Αζίνα και είχε την πρώτη του επαφή με το Γρίβα στις 20/1/1955, που ήταν αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. και μπήκε στον αγώνα κατά των Άγγλων.

Αντί του καθιερωμένου όρκου, ο Γεώργιος Γρίβας Διγενής δέχτηκε τον λόγο της στρατιωτικής τιμής του Αυξεντίου.
Την άνοιξη του ιδίου χρόνου συμμετείχε στις επιθέσεις κατά της Ηλεκτρικής Εταιρείας και του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Λευκωσίας. Πολύ γρήγορα διακρίθηκε για τις ηγετικές του ικανότητες και ο Γρίβας, αναγνωρίζοντας το ήθος και τον πατριωτικό του ζήλο, του δίνει την θέση του υπαρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α και του αναθέτει την στρατολόγηση και εκπαίδευση ανδρών στον τομέα της Αμμοχώστου σε συνεργασία με τις οργανωμένες ήδη ομάδες της περιοχής, που δρούσαν στις τάξεις του ΕΜΑΚ (Εθνικό Μέτωπο Απελευθερώσεως Κύπρου), όπου και τον θέτει επικεφαλή. Μέσα στην Οργάνωση πήρε το κωδικό όνομα «Ζήδρος» (το αγωνιστικό του ψευδώνυμο παρέπεμπε στο Ζήδρο, το Δυτικομακεδόνα κλεφταρματολό επί Τουρκοκρατίας.), το οποίο και κράτησε μέχρι τον ηρωικό του θάνατο. Κατά τη διάρκεια της σύντομης αντιστασιακής του δράσης έλαβε και τα ψευδώνυμα «Ρήγας», «Αίαντας», «Άρης», «Μάστρος», «Ανταίος» και «Ζώτος» και έγινε το φόβητρο των Άγγλων και ο θρύλος των συμπατριωτών του.
Ήταν ηγετική φυσιογνωμία και διέθετε οργανωτικές και στρατιωτικές αρετές. Ήταν ο μόνος από τους νεαρούς μαχητές που διέθετε στρατιωτική κατάρτιση, αλλά παράλληλα διακρινόταν για τις πνευματικές του αρετές, την αγάπη και τη στοργή που έδειχνε προς τους συντρόφους του, τους οποίους και στήριζε, ενδυνάμωνε και ενίσχυε με σθένος, αγωνιστικότητα και αυταπάρνηση.

Ο Αυξεντίου ήταν ο πρώτος τομεάρχης της ΕΟΚΑ στην περιοχή Αμμοχώστου και την 1η Απριλίου του 1955, πρώτη μέρα του αγώνα κατά των Άγγλων, επειδή ανακαλύφθηκε το αυτοκίνητο που χρησιμοποιούσε για την επιχείρηση ανατινάξεων στις πετρελαιοαποθήκες της αγγλικής βάσης Δεκέλειας, βγήκε στα βουνά και ηγήθηκε των επιθέσεων εναντίον αγγλικών στόχων στον τομέα του. Από τότε μέχρι το τέλος της ζωής του έζησε στην παρανομία διευθύνοντας ανταρτικές ομάδες.

Η επικήρυξη για τον Γρηγόρη ΑυξεντίουΔεν άργησε να γίνει ο υπ’ αριθμόν ένα καταζητούμενος από τους Άγγλους, οι οποίοι τον επικήρυξαν αρχικά με 250 λίρες και στην συνέχεια, με το υπέρογκο για την εποχή, ποσό των 5.000 λιρών, επειδή ανατίναξε αγγλικές περιουσίες.
Μετά την επικήρυξη του καταφεύγει στην οροσειρά τού Πενταδάκτυλου, σε μια φυσική στενόχωρη σπηλιά. Εκεί τον βρήκε ο βοσκός από τη Λάπηθο, γέρο Γιώργος Ζοππής και άρχισε να τον τροφοδοτεί, εκμεταλλευόμενος το επάγγελμά του που δικαιολογούσε την καθημερινή παρουσία του στο βουνό. Εκεί ο Αυξεντίου μαθαίνει στους αγωνιστές την χρήση των όπλων, καθώς και τεχνικές ανταρτοπόλεμου.
Στην περιοχή κατέφυγαν τον επόμενο καιρό και άλλοι αντάρτες, οπότε ο Αυξεντίου σκέφτηκε πως ήταν αναγκαία η ύπαρξη συνεχούς υδροδότησής τους, διότι, όπως έλεγε, «την πείνα μπορείς να την αντέξεις, αλλά τη δίψα όχι». Σκέφτηκε πολύ το θέμα, έδερνε συνεχώς το μυαλό του, σε σημείο που η εξεύρεση νερού τού έγινε έμμονη ιδέα. Η πίστη, όμως, δεν του έλειψε ποτέ. Έτσι, ένα καλό πρωινό, πήρε τον κούσπο και άρχισε να κτυπά με δύναμη σε συγκεκριμένο σημείο της οροφής της σπηλιάς. Οι σύντροφοί του όχι μόνο παραξενεύτηκαν για την ενέργειά του αυτή, αλλά και από μέσα τους γελούσαν κοροϊδευτικά. Όμως, σε κάποια στιγμή, το θαύμα έγινε: Μαζί με το ποτάμι ιδρώτα, που έτρεχε από το πρόσωπο και το κορμί του ήρωα, άρχισε να στάζει και νερό στο κεφάλι του, η ροή, μάλιστα όλο και δυνάμωνε. Η έκπληξη όλων γι’ αυτό που έβλεπαν ήταν μεγάλη, οπότε ο Γρηγόρης, ρίχνοντας, κάτω τον κούσπο με ανακούφιση, φώναξε δυνατά: «Είδετε βρε τι σημαίνει να πιστεύκεις σε κάτι; Εγιώ αν δεν επίστευκα, νερόν δεν θα ευρίσκαμεν. Να πιστεύκετε, λοιπόν, να πιστεύκετε!..».
Το γεγονός, απέδειξε ότι η δύναμη της πίστης ήταν πολύ βαθιά ριζωμένη στην ψυχή του Γρηγόρη.

Η δράση του ήταν πλούσια τόσο στον Πενταδάκτυλο όσο και στο όρος Τρόοδος όπου κατέφυγε αργότερα.
Κρυφά παντρεύτηκε και κάτω από μυθιστορηματικές συνθήκες την ως τότε μνηστή του Βασιλεία Παναγή, μια νύχτα στο μοναστήρι του Αχειροποιήτου στις 10/6/1955. Ποτέ οι Άγγλοι δεν μπόρεσαν να πιάσουν το «Ζήδρο», όσες και αν κάνανε προσπάθειες. Πάντα τους ξέφευγε.
Οι μάχες διαδέχονται η μια την άλλη: Αγύρτα, Λάπηθος, Πεδουλάς, Δευτερά.

Στις 11 Δεκεμβρίου 1955 επέδειξε τις εξαίρετες στρατιωτικές του ικανότητες στην ιστορική μάχη των Σπηλιών, παρασύροντας δυο φάλαγγες των Άγγλων στρατιωτών, που ανηφόριζαν προς τα κρησφύγετα, να συγκρουστούν μεταξύ τους.
Πολλά και τα κουφάρια που οι αποικιοκράτες αναγκάστηκαν να μετρήσουν στα Χανδριά, το Μάρτιο του 1956. Εκεί έπεσε ένας από τους καλύτερους πολεμιστές του Αυξεντίου, ο Χρήστος Τσιάρτας. Το Πάσχα του 1956 βρίσκει τον ήρωα ν’ αναρρώνει στο ιστορικό (ιδρύθηκε το 1148) μοναστήρι του Μαχαιρά, μετά από εγχείρηση. Εκεί συνέβη και το πρωτοφανές της εμφάνισής του ενώπιον των διωκτών του, όταν πάνω από 100 Άγγλοι αξιωματικοί και στρατιώτες έζωσαν το μοναστήρι. Μεταμφιεσμένος σε καλόγερο, με γενειάδα και ράσο, ο Γρηγόρης Αυξεντίου παρουσιάστηκε και συστήθηκε στον Άγγλο επικεφαλής αξιωματικό ως ο «πάτερ-Xρύσανθος» και στην συνέχεια τους…κέρασε.
Ο Διγενής τού ανέθεσε μαζί με τον τομέα Πιτσιλιάς και τα χωριά της Ορεινής – Μαχαιρά. Τον Ιούλιο του 1956 προστέθηκαν στον τομέα του και τα κρασοχώρια Λεμεσού.

Στις 31 Δεκεμβρίου του 1956, παραμονή Πρωτοχρονιάς, κυκλώνεται μαζί με τα παλικάρια του στο χωριό Ζωοπηγή και ακολουθεί σφοδρή σύγκρουση. Ο Αυξεντίου τραυματίζεται, αλλά διαφεύγει, αφήνει όμως νεκρό πίσω, τον συναγωνιστή του Μάκη Γεωργάλλα.

Την 1η Μαρτίου του 1957, οι Άγγλοι ξαναεισβάλλουν στο μοναστήρι του Μαχαιρά. Υποβάλουν σ’ εξαντλητική ανάκριση τον αγωγιάτη της Μονής και τον αναγκάζουν ν’ αποκαλύψει ότι ο Αυξεντίου έχει κατασκευάσει καταφύγιο-κρύπτη ένα χιλιόμετρο πιο κάτω.
Στις 3 Μαρτίου 1957, Άγγλοι στρατιώτες περικύκλωσαν το κρησφύγετό του κοντά στον Μαχαιρά. Ο Γρηγόρης φώναξε τότε:
«Σύντροφοι, ο θεός να με βγάλει ψεύτη, προδοθήκαμε».
«Αρχηγέ, μαζί σου και στον θάνατο» ψιθύρισαν όλοι.
Δεν πρόλαβαν να τελειώσουν την κουβέντα τους και οι στρατιώτες έφθασαν στην είσοδο του κρησφύγετου. Φώναξαν στους άνδρες να παραδοθούν όμως καμία απάντηση.
Η μάχη κράτησε για ώρες. Στην ομάδα του ήταν οι Ανδρέας Στυλιανού, Αυγουστής Ευσταθίου, Αντώνης Παπαδόπουλος και Φειδίας Συμεωνίδης, τους οποίους, όμως, διέταξε να βγουν από το κρησφύγετο και να παραδοθούν για να σωθούν, ενώ αυτός έμεινε και πολέμησε μόνος επί 10 ώρες τους εχθρούς, τραυματισμένος από θραύσμα χειροβομβίδας.
«Εσείς να βγείτε», είπε ο Γρηγόρης στους άνδρες του, «Θα σας χρειαστεί αλλού η πατρίδα. Εγώ πρέπει να μείνω εδώ για να πολεμήσω για την πατρίδα μας».
Ο ίδιος αποφασισμένος να μην πέσει ζωντανός στα χέρια των Άγγλων και αν χρειαστεί να θυσιαστεί τους είπε επί λέξη:

Μέχρι σήμερα μαθαίνατε πώς πολεμούν οι Έλληνες. Σήμερα θα μάθετε και πως πεθαίνουν.

Σε προτροπές τών Άγγλων να παραδοθεί είχε μόνο μία απάντηση να δώσει «Μολών Λαβέ». Αμέσως, τέσσερις στρατιώτες όρμησαν μέσα στην σπηλιά. Ο Αυξεντίου τους υποδέχτηκε με καταιγιστικά πυρά. Οι τρεις Βρετανοί οπισθοχώρησαν έντρομοι, ο τέταρτος, ένας δεκανέας, έπεσε νεκρός.
Σύμφωνα με μαρτυρία του συμπολεμιστή του Αυγουστή Ευσταθίου, που μετά τη ρίψη χειροβομβίδας στο κρησφύγετο επέστρεψε, με υπόδειξη των Άγγλων, για να διακριβώσει αν ο Αυξεντίου ήταν ζωντανός και να τον πείσει να παραδοθεί. Ο Αυγουστής προτίμησε να μείνει μαζί με τον αρχηγό του.
Ο Γρηγόρης φώναξε: «Τώρα είμαστε δύο. Ελάτε να μας πάρετε». Και η μάχη συνεχίστηκε ως το απόγευμα. Προσπάθειά τους ήταν να κρατήσουν τη μάχη μέχρι να νυχτώσει και επωφελούμενοι από το σκοτάδι να διαφύγουν. Οι Άγγλοι στρατιώτες, που αντιλήφθηκαν τον σκοπό τους, περιέλουσαν το κρησφύγετο με βενζίνη, το πυρπόλησαν και έκαψαν ζωντανό τον Αυξεντίου, ενώ ο Αυγουστής Ευσταθίου, με βαριά εγκαύματα, επιχειρεί έξοδο και συλλαμβάνεται. Οι εμπρηστικές βόμβες πετρελαίου, των μισελλήνων του Λονδίνου, λαμπαδιάζουν τα πάντα. Έτσι, καιόμενος σαν λαμπάδα, έπεσε ο Γρηγόρης Αυξεντίου, άμορφη μάζα από καμένη σάρκα, πυροβολώντας ως το τέλος, Κυριακή 3 Μαρτίου 1957. Οι ισχυρές δυνάμεις των Άγγλων υπέστησαν όμως πρωτοφανείς απώλειες (πάνω από 40 οι νεκροί, ακόμα περισσότεροι οι τραυματίες).

Όπως έγραψαν εφημερίδες της εποχής:

Τις απογευματινές ώρες τού Σαββάτου, απόσπασμα του Βρεταννικού Στρατού από 60 άνδρες εκινήθη προς την Μονή, την οποία και εκύκλωσε για να συλλάβει τον καταδιωκόμενο Αγωνιστή. Οι Βρεταννοί στρατιώται ανεστάτωσαν κυριολεκτικώς την Μονή και έθεσαν υπό κράτησιν όλους τους μοναχούς, περιλαμβανομένου και του Ηγουμένου, τους οποίους και εκακοποίησαν για να τους αποσπάσουν πληροφορίες περί του ακριβούς σημείου όπου εκρύπτετο ο Αυξεντίου. Κανείς όμως μοναχός δεν είπε τίποτα. Κατά την διάρκεια της ερεύνης στην περιοχή γύρω από το μοναστήρι, οι Βρεταννοί στρατιώται ανεκάλυψαν μια σπηλιά κρυμμένη μέσα σε θάμνους.

Ο επί κεφαλής τού Βρεταννικού αποσπάσματος Ανθυπολοχαγός Middleton πλησίασε την είσοδο της σπηλιάς και εφώναξε: «Ρίξε τα όπλα σου και παραδώσου, αλλιώς θα επιτεθούμε». Κάποιος απήντησε: «Καλά παραδιδόμαστε». Τέσσερες άνδρες βγήκαν έξω, δύο από αυτούς επικηρυγμένοι με 5.000 λίρες, όπως και ο Αυξεντίου. Ο Αυξεντίου δεν ήταν μεταξύ αυτών. Ο Ανθυπολοχαγός Midleton τον εκάλεσε και πάλιν να παραδοθεί, αλλά έλαβε την υπερήφανη απάντησιν «Μολών Λαβέ».

Αμέσως, τέσερες άνδρες όρμησαν μέσα στην σπηλιά. Ο ηρωικός μαχητής τής Κυπριακής Ελευθερίας τούς υπεδέχθη με καταιγισμόν πυρός. Oι τρεις από τους τέσερες Βρεταννούς, οι οποίοι είχαν ελπίσει ότι θα εισέπραττον την επικήρυξιν του Αυξεντίου βγήκαν αμέσως έντρομοι, ενώ ο τέταρτος, τραυματισμένος στο στήθος κατέπεσε στο έδαφος, για να υποκύψει λίγες ώρες αργότερα στα τραύματά του. Ο επί κεφαλής τών Βρεταννικών δυνάμεων Ανθυπολοχαγός Middleton εζήτησε αμέσως ενισχύσεις, οι οποίες και κατέφθασαν με τα ελικόπτερα. Η μάχη συνεχίσθη έτσι επί 10 ολόκληρες ώρες, κατά την διάρκειά της δε οι Βρεταννοί εχρησιμοποίησαν μεταξύ των άλλων δακρυγόνες βόμβες.

Μπροστά στο αλύγιστο θάρρος τού Αυξεντίου και αφού προηγουμένως έκαναν χρήσιν όλων τών ειδών τών όπλων, οι Βρεταννοί στρατιώται έρριψαν μέσα στην σπηλιά βόμβες πετρελαίου. Τεράστιες φλόγες εκάλυψαν το σπήλαιο για να τυλίξουν σε λίγο το κορμί τού Ηρωικού Πατριώτη.

Η μάχη ετελείωσε στις 2 η ώρα την νύκτα. Η σορός τού Αυξεντίου ανευρέθη απηνθρακωμένη. Ο Αυξεντίου ήταν ηλικίας 29 ετών. Στον κατάλογο των καταζητουμένων από τους Άγγλους, ήταν εγγεγραμμένος δεύτερος μετά τον στρατηγό Γρίβα.

Το απανθρακωμένο σώμα του Γρηγόρη ΑυξεντίουΤο καρβουνιασμένο πτώμα του αναγνώρισε πρώτος ο πατέρας του στο στρατιωτικό νοσοκομείο Λευκωσίας.
«Απ’ τις χοντρές ελληνικές κοκκάλες του», όπως είπε, «κι από κείνο το χρυσό κωσταντινάτο που άχνιζε στον κόρφο του».
Βγήκε από το νεκροτομείο χαμογελώντας… Κι όταν ρωτήθηκε από τους οικείους του γιατί γελούσε, κι αν τελικά δεν είναι ο Γρηγόρης, αυτός απάντησε με περηφάνια:
«Ναι, ο Γρηγόρης είναι, αλλά να μην μας δούνε αυτά τα σκυλιά να κλαίμε» και αφού απομακρύνθηκε λίγο, έβαλε τα κλάματα…
Η μάνα του όταν πληροφορήθηκε το μαύρο μαντάτο έσφιξε το μαύρο της τσεμπέρι κάτω απ’ το δυνατό σαγόνι της και είπε ακριβώς τα λόγια που περίμενε ο γιος της:
«Είμαι περήφανη για τον γιο μου. Κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη, παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου».

Από φόβο λαϊκών εκδηλώσεων οι Άγγλοι έθαψαν το καμένο σώμα του Αυξεντίου στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, στις 4 Μαρτίου 1957, στον χώρο που είναι γνωστός σήμερα ως «Φυλακισμένα Μνήματα».

Έτσι ο Γρηγόρης Αυξεντίου με τη θυσία του επισφράγισε τον αγώνα του για την ελευθερία της Κύπρου, περνώντας στην αθανασία και στην άφθαρτη μνήμη της ιστορίας επονομαζόμενος επάξια ως «ο αετός του Μαχαιρά» από τον κυπριακό λαό.

Χριστόδουλος Σώζος: Ο Βουλευτής, ο Δήμαρχος,……ο ΗΡΩΑΣ!

21 Φεβρουαρίου 2011

Είναι στιγμές που ακόμη και η Ελληνική γλώσσα φαίνεται πολύ φτωχή για να περιγράψει κάποια πράγματα, για να εξιστορήσει πράξεις απαράμιλλης  αυτοθυσίας και γενναιότητας , για να αποδείξει ότι και οι σημερινοί έλληνες είναι στ’ αλήθεια  απόγονοι των Σαλαμινομάχων, των Μαραθωνομάχων των τριακόσιων του Λεωνίδα, του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού , του Κολοκοτρώνη , του Ανδρούτσου και του Καραϊσκάκη. Μια τέτοια μορφή ήταν και ο Χριστόδουλος Σώζος!  Ποιος είναι αυτός θα αναρωτηθούν όμως οι περισσότεροι , τι έκανε , δεν τον γνωρίζουμε , δεν τον γράφουν τα σχολικά μας βιβλία , πότε δεν αναφέρθηκε το όνομα του σε κάποια σχολική μας γιορτή, ούτε μας τον έκανε γνωστό ο καθηγητής Ιστορίας! Πως όμως θα γίνει γνωστή μια τέτοια φυσιογνωμία στους σύγχρονους Ελληνόπαιδες της Κύπρου και όχι μόνον; ΔΕΝ είναι ούτε τραγουδιστής , ούτε μοντέλο , ούτε καν ποδοσφαιριστής! Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Χριστόδουλος Σώζος , γεννηθείς το 1872 στην Λεμεσό , αποθανών στις 6 Δεκεμβρίου του 1912 στον λόφο Προφήτης Ηλίας στο Μπιζάνι των Ιωαννίνων μαχόμενος υπέρ πίστεως και πατρίδος για την απελευθέρωση της πρωτεύουσας της Ηπείρου από τους Τουρκαλβανούς .Συμπληρώνονται σήμερα 21 Φεβρουαρίου 98 χρόνια από την απελευθέρωση των Ιωαννίνων και αυτά τα λίγα λόγια ας καταστούν ελάχιστος φόρος τιμής σε αυτούς που εθελοντικά έτρεξαν από το ανατολικότερο άκρο του Ελληνισμού την υπόδουλη στους Άγγλου αποικιοκράτες Κύπρο μας στο κάλεσμα του Έθνους για την απελευθέρωση της Μακεδονίας  και της Ηπείρου μας, καταστώντας  τους ιδίους όπως εύστοχα επισήμανε στο ομώνυμο του βιβλίο ο Πέτρος Παπαπολυβίου «Υπόδουλους Ελευθερωτές , Αδελφών Αλητρώτων» ! Στο πρόσωπο του Δημάρχου τότε (1912) Λεμεσού Χριστόδουλου Σώζου απεικονίζονται οι 4000 εθελοντικά καταταχθέντες στον Ελληνικό στρατό Κύπριοι που έδωσαν κάποιοι από αυτούς και την τελευταία ρανίδα του αίματος τους για την απελευθέρωση της μάνας τους!

Ο Χριστόδουλος Σώζος κατά τον ιστορικό Π. Παπαπολυβίου « ήταν η σημαντικότερη πολιτική φυσιογνωμία της εποχής του. Πρακτικός και πραγματιστής πολιτευτής, εργατικός και προοδευτικός δήμαρχος, ξεχώριζε γιατί ήταν από τους λίγους Κύπριους πολιτικούς των έργων και όχι των λόγων».Όμως  η σημαντικότερη πράξη της ζωής  του και αυτή που τον ξεχώρισε  από τους υπόλοιπους και τον πέρασε στην αθανασία ήταν η απόφαση του να καταταγεί εθελοντής και μάλιστα ως απλός στρατιώτης για να πολεμήσει στους βαλκανικούς πολέμους του 1912-13 μαζί με εκατοντάδες άλλους λεμεσιανούς νέους, δίδοντας το παράδειγμα ως πρώτος δημότης της πόλης του!

Ποιο κάτω θα αναφερθώ σε δυο περιστατικά που αναδεικνύουν το μεγαλείο αυτού του άγνωστου δυστυχώς στους Νεοέλληνες Ήρωα. Το πρώτο περιστατικό έλαβε χώρα στο λιμάνι της Λεμεσού ,όταν ο φίλος του ιατρός Ζαννέτος έτρεξε εκεί για να τον αποτρέψει να φύγει μυστικά ,λέγοντας του ότι  είναι λαϊκός ηγέτης  και οι υπηρεσίες του χρειάζονται στον τόπο, ο Σώζος του απάντησε περήφανα: «Πραγματικοί ηγέται δεν είναι εκείνοι που μονάχα υποκινούν τον λαόν αλλά εκείνοι που προκινδυνεύουν μαζί του». Ενώ το δεύτερο γεγονός που αποδεικνύει το ποιόν του ανθρώπου είναι όταν έφτασε στην Αθήνα και τον δέχθηκε ο Πρωθυπουργός Ελ. Βενιζέλος , εκεί ο Ήρωας παρά το ότι του προτάθηκε θέση σε επιτελικό γραφείο αυτός ΑΠΑΙΤΗΣΕ να τοποθετηθεί σε μάχιμη μονάδα!!! Υπηρέτησε στην άρτι ελευθερωθείσα Θεσσαλονίκη, πολέμησε στους Αγίους Σαράντα και στο Δέλβινο της Βορείου Ηπείρου και θυσιάστηκε μαχόμενος, ως απλός τυφεκιοφόρος, στις 6/12/1912 στο Μπιζάνι. . Ο Σώζος όπως μας καταμαρτυρούν οι πηγές της εποχής πολέμησε γενναιότατα, όταν είδε ότι πλησίαζαν στα χαρακώματα τους οι Τουρκαλαβανοί ανασηκώθηκε και ξεκίνησε να πυροβολά  όρθιος, τότε οι σφαίρες του ταχυβόλου του εχθρού τον σκότωσαν. ΄Ετσι ηρωικά και απλά έπεσε ο Χριστόδουλος Σώζος  Δήμαρχος  Λεμεσού, βουλευτής και λαϊκός ηγέτης. Όπως αρμόζει σε αληθινούς ηγέτες και ήρωες…

Αυτός λοιπόν είναι ο Χρ. Σώζος που οι σημερινοί «σοφοί» των υπουργείων παρά-παιδείας αποσιωπούν από τα Ελληνόπαιδα αποσιωπώντας ταυτοχρόνως  και τον Κυπριακό εθελοντισμό στους Εθνικούς αγώνες. Δεν υπήρξε αγώνας του έθνους από τον οποίο να απουσίασαν οι Κύπριοι και οι κυπριακές θυσίες. Από τον Λευκωσιάτη Ιωάννη Καρατζά, σύντροφο και συνθυσιαθέντα του Ρήγα Βελεστινλή, ως τον Ροδίωνα και Μιλτιάδη Γεωργιάδη της Εθνικής Αντίστασης 1940-45!

Γιατί άραγε αποκρύπτονται όλα αυτά; Σε τι αποσκοπεί αυτό; Μα είναι απλό θα πρέπει να παραγραφεί με μια μονοκοντυλιά από την Κύπρο ότι θυμίζει Ελλάδα, ότι θυμίζει Έθνος, ότι θυμίζει αυτοθυσία και γενναιότητα για τα ιερά και τα όσια της φυλής μας. Στοχεύοντας δήθεν στην επαναπροσέγγιση και στην ειρηνική συμβίωση με το σύνοικο στοιχείο του νησιού. ΌΜΩΣ ας καταλάβουν όλοι εκείνοι οι οποίοι μηχανεύονται τέτοια σχέδια για τον Ελληνισμό της Κύπρου ότι ματαιοπονούν , τίποτα δεν θα καταφέρουν, γιατί εμείς οι Έλληνες της Κύπρου αντέξαμε και  χειρότερους από τους σημερινού! Ο Ελληνισμός στην Κύπρο  είναι καταδικασμένος να ζήσει και θα ζήσει! Δεν θα γίνομαι εμείς μια άμορφη υποτακτική  μάζα στα χέρια αυτών που θέλουν να δουν την Κύπρο μας προτεκτοράτο της νέας τάξης πραγμάτων και των Αγγλοτούρκων. Μοναδικό μας  όπλο σε αυτό των αγώνα  δεν είναι τίποτα άλλο από την εκμάθηση της Ιστορίας μας και η άντληση παραδειγμάτων από αυτήν. Γιατί λαός ο οποίος είτε ξεχνά , είτε δεν μαθαίνει την Ιστορία του , είναι καταδικασμένος σε αφανισμό και εμείς οι Έλληνες οι οποίοι βάλαμε τις βάσεις ώστε να δημιουργηθούν οι σύγχρονοι δυτικοί πολιτισμοί θέλω να πιστεύω ότι δεν θα αφανιστούμε και θα αποδείξουμε αν χρειαστεί για ακόμη μια φόρα, ότι ισχύει και σήμερα αυτό που κάποτε έγραψε στο έργο του «Βωμοί» ο Κ. Παλαμάς , ότι δηλαδή «Η μεγαλοσύνη στα Έθνη ,δεν μετριέται με το στρέμμα , με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το ΑΙΜΑ!»

Καζαμίας Αντώνης

Τα αζήτητα της σύγχρονης κοινωνίας και της σύγχρονης Παιδείας

12 Φεβρουαρίου 2011

Με την Κλαίρη Αγγελίδου

Η παγκοσµιοποίηση που εντέχνως της έδωσαν το όνοµα πολυπολιτισµικότητα, για να µην ενοχλεί, ότι είναι ξενόφερτη, αλλά ότι είναι µια ρεαλιστική πραγµατικότητα, που εµπεριέχει ανθρώπινα δικαιώµατα, καλά κρατεί στον τόπο µας.

Η κοινωνία µας αυθωρεί έγινε πολυπολιτισµική, η δε Παιδεία µας πιπιλίζει συνεχώς τη λέξη, ο οποία έγινε η πιο σύγχρονη και πιο πολυσυζητηµένη σε οµιλίες «ευπαιδεύτων» κοινωνιολόγων, ψυχολόγων και παντός είδους ερασιτεχνών µελετητών.

Φυσικά όλα αυτά καλοπροαίρετα και ευπρόσδεκτα.

Το µέγα ερώτηµα, όµως, είναι: Ποια κενά καλύπτει;

Ποιες αξίες και πολιτιστικά δρώµενα «του παρελθόντος» υπερκεράστηκαν, για να εισχωρήσουν οι νεόφερτες ιδέες;

Μήπως η γλώσσα, η αξιοπρέπεια, η λεβεντιά, η θυσία, η πίστη, η εθνική συνείδηση, η αυταπάρνηση, η πολιτιστική παράδοση, η οικουµενικότnτα, η ιστορική αυτογνωσία, η αυτοσυνειδησία και άλλες έννοιες, όλες γένους θηλυκού, που γεννούν και αναζωογονούν τους Έλληνες σ’ όλη την τρισχιλιετή ιστορική τους παράδοση;

Ποιες απ’ όλες έχουν αποκλειστεί, για να δεχτούµε την πολυπολιτισµικότητα, έτοιµη ν’ ανατρέψει εκ θεµελίων ό,τι οι προγενέστεροι δηµιούργησαν και πρόσφεραν στην οικουµένη, ιδιαίτερα στον Πολιτισµό και την Παιδεία;

Και πώς «ελαφρά τη καρδία» εξακοντίζεις την ελληνική σου Παιδεία, απείρου κάλλους, για να εισαγάγεις αµφιβόλου αξίας έννοιες, ατεκµηρίωτες ακόµα µέσα στο χρόνο, για να είσαι δήθεν σύγχρονος και όχι απαρχαιωµένος;

Δεν είναι θέµα παρελθοντολογίας, ούτε θέµα σοβινισµού, ούτε εθνικισµός, για τους πολέµιους.

Είναι προβληµατισµός για µελέτη και ουσιαστική τεκµηρίωση.

Είναι θέµα αµφιβολίας και έρευνας φιλοσοφικής.

Δεν µπορώ να αµφισβητήσω την υπάρχουσα πολιτισµικότητα όπως διαχέεται στην κοινωνία, όµως ταυτόχρονα δεν µπορώ να απεµπολήσω αξίες πανάρχαιες, που σφυρηλατήθηκαν στ’ αµόνι του πολιτισµού, της αγάπης και της προσφοράς.

Δεν µπορώ ν’ ανατρέψω ιδέες έγκυρες και ασύστολα να τις ρίξω στ’ αζήτnτα, για να θεωρηθώ σύγχρονος.

Οικουµενικές αξίες και ιδανικά, που δέχονται σήµερα ανηλεή και ανίερα σφυροκοπήµατα, για να περάσει η παγκοσµιοποίηση, ντυµένη την ωραιολογία της πολιτισµικότητας.

Και αντιλήφθηκα ότι δεν είµαι µόνη.

Πρόσφατα διάβαζα ότι ο Ντέιβιντ Κάµερον, Πρωθυπουργός της Αγγλίας, κήρυξε πόλεµο στην πολυπολιτισµικότητα.

Γεύτηκε ο άνθρωπος τα «καλά» της, τριάντα χρόνια πολυπολιτισμικού µοντέλου. Θέλει να γίνει ενσωµάτωση των µεταναστών, κυρίως µουσουλµάνων, και δηλώνει ότι όλοι πρέπει να µιλούν Αγγλικά, ότι τα σχολεία πρέπει να διδάσκουν τη βρετανική κουλτούρα στους µαθητές τους.

«Φτάνει», είπε, «µε την παθητική ανοχή!!».

Και συνέχισε: «Με το δόγµα του πολυπολιτισµού ενθαρρύναµε διαφορετικές κουλτούρες να ζουν χωριστά. Δεν µπορέσαµε να εγγυηθούµε το όραµα µιας κοινής κοινωνίας. Ανεχθήκαµε τη δράση εναντίον των αξιών µας από αυτές τις αποµονωµένες κοινότητες».

Πράγµα που δήλωνε η Άγκελα Μέρκελ, λίγο νωρίτερα, κηρύσσοντας το τέλος της πολυπολιτισµικότητας.

Εµείς, λίγο καθυστερηµένα, την ωραιoπoιoύµε και την «πλασάρουµε» ως καινούργιο φρούτο στην κοινωνία µας, στην Παιδεία µας.

Έχουµε αλήθεια το δικαίωµα να στερήσουµε τα παιδιά µας από τις πολιτιστικές αξίες, που προσφέρει η ελληνική παράδοση;

Έχουµε δικαίωµα να τους οδηγήσουµε στο ραγιαδισµό, το µηδενισµό;

Έχουµε δικαίωµα, χάριν της πολυπολιτισµικότητας, να τους αλλάξουµε πορεία πλεύσης, να ενσπείρουµε την αµφιβολία για ό,τι κληρονόµησαν, όταν άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί αποδέχονται µε θαυµασµό τον δικό µας πολιτισµό, τη δική µας γλώσσα, και εισάγουν τα Αρχαία Ελληνικά στα σχολεία τους;

Έχουµε, αλήθεια, δικαίωµα να ρίξουµε στ’ αζήτητα την κληρονοµιά µας;

ΚΛΑΙΡΗ ΑΓΓΕΛΙΔΟΥ
Πρώην Υπουργός Παιδείας και Πολιτισµού

Πηγή: http://www.sigmalive.com/simerini/analiseis/other/354458

Πετράκης Γιάλλουρος

7 Φεβρουαρίου 2011 

“Να αγωνιζόμαστε πρέπει, μάνα, να αγωνιζόμαστε για την Κύπρο μας…”

7 Φεβρουαρίου του ’56 και το ηρωικό παλικάρι σβήνει… Ο πρώτος πεσόντας μαθητής του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, 1955-1959, είναι πλέον γεγονός και η είδηση κυριαρχεί στον απανταχού Ελληνισμό. Ο 18χρονος σημαιοφόρος της Ένωσης και της ΑΝΕ (Άλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ), πρωτοστάτης των μαχητικών διαδηλώσεων στην Αμμόχωστο, Πετράκης Ζαχαρία Γιάλλουρος, μετά από σφαίρα που δέκτηκε στην καρδία από τον Άγγλο αποικιοκράτη, κείτεται νεκρός και το αίμα του ξεκινά να ποτίζει την Ελληνική γη του πολύπαθου νησιού μας.

Ο Πέτρος, γιός του Ζαχαρία και της Αννεζούς εκ Ριζοκαρπάσου, ήταν ο πρώτος μαθητής, σαν εμάς και πολλούς συμμαθητές και συνομήλικούς μας που σκοτώθηκε κατά τον υπέρλαμπρο αγώνα της ΕΟΚΑ.

Λεβέντης, πατριώτης, αγνός ιδεολόγος, που δεν ύψωνε την γαλανόλευκη μονάχα για “επιδείξεις”. Έσβησε με την Ελληνική σημαία στο χέρι γράφοντας κι αυτός το όνομά του στον χρυσοκέντητο τόμο της Ελληνικής μας ιστορίας. Όταν ο Άγγλος τον σημάδεψε εν ψυχρώ στην καρδιά, αυτός άρθρωσε μονάχα δυο λέξεις και με αυτές έκλεισε τα μάτια παραδίδοντας σ’ εμάς την ιερά του παρακαταθήκη, “ΖΗΤΩ Η ΕΝΩΣΗ”.

Δόξα και τιμή στον ήρωα Πετράκη Γιάλλουρο. Στον σημαιοφόρο της Ένωσης, που ήταν 18 χρονών και όπως εξιστόρησε η μητέρα του “Λόγος του και κουβέντα του”, ήταν πάντα η Ελλάδα. Καημός του και πόθος, όνειρο και τραγούδι, η ένωση της Κύπρου μας με την Ελλάδα”.

Αθάνατος…

Ίμια, 15 χρόνια μετά

31 Ιανουαρίου 2011

Τα ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου 1996, επί της φρεγάτας “Ναβαρίνο” στην περιοχή των Ιμίων, οι υποπλοίαρχοι Χριστόδουλος Καραθανάσης και Παναγιώτης Βλαχάκος και ο αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός έλαβαν εκείνο το είδος διαταγής που όλοι οι στρατιωτικοί γνωρίζουν ότι μπορεί κάποτε να λάβουν: τη διαταγή για μια αποστολή αυτοκτονίας. Μια πτήση οπτικής αναγνώρισης εχθρικής στρατιωτικής δύναμης, την οποία πρέπει να πλησιάσει κανείς πετώντας νύχτα με βροχή σε ύψος λίγων δεκάδων μέτρων και να την εντοπίσει με προβολέα, με ένα άοπλο και αθωράκιστο ελικόπτερο, και χωρίς άλλους αισθητήρες που θα επέτρεπαν απόσταση ασφαλείας, δεν είναι αποστολή από την οποία περιμένει κανείς να γυρίσει ζωντανός. Κι όμως δε δείλιασαν. Εκτέλεσαν τη διαταγή εντοπίζοντας τους εισβολείς, και έπεσαν στο καθήκον.

Διαβάζοντας εκ των υστέρων τους χειρισμούς της κυβέρνησης Σημίτη, βλέποντας τι κατήφορο πήρε η Ελλάδα από τότε και πώς κατάντησε μετά από 15 χρόνια, αναρωτιέται κανείς: θα το έκαναν, αν ήξεραν τι συνέβαινε εκείνη την ώρα στην Αθήνα και τι επρόκειτο να ακολουθήσει;

Αν ήξεραν, ότι την ώρα που απονηώνονταν, Πάγκαλος και Σημίτης είχαν ήδη δεχτεί την αποχώρηση ελληνικών δυνάμεων από ελληνικό έδαφος…

Αν ήξεραν ότι την κυβερνητική υποχώρηση θα προσπαθούσαν, οι ολίγιστοι, να τη φορτώσουν στις Ένοπλες Δυνάμεις…

Αν ήξεραν ότι εκείνος ο ανερμάτιστος υπέρβαρος, που ρωτούσε αν “είναι σημαντική η σημαία ναύαρχε;” θα ήταν 15 χρόνια μετά αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης και θα χαρακτήριζε τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων “αντιπαραγωγικά”…

Αν ήξεραν ότι, από τα Ίμια και μετά, θα άρχιζε η κατηφόρα, με συμφωνία Μαδρίτης, S 300, παράδοση Οτσαλάν, σχέδιο Ανάν, και την Ελλάδα να “σέρνει το κάρο της Τουρκίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση”…

Αν ήξεραν ότι τα ελληνικά βιβλία ιστορίας θα ανέφεραν τα Ίμια ως ελληνική “διεκδίκηση”, την καταστροφή της Σμύρνης ως συνωστισμό, και μάλιστα θα έβαιναν προς πλήρη κατάργηση, ώστε να μη διδάσκονται τα παιδιά τους την ελληνική ιστορία…

Αν ήξεραν ότι το κομματικό φαγοπότι διαφθοράς θα οδηγούσε τελικά στην οικονομική κατάρρευση, χωρίς κανείς από τους υπεύθυνους να τιμωρηθεί…

Αν ήξεραν ότι η χώρα που άφησαν πίσω τους, δεν θα είναι αντάξια της θυσίας τους, θα θυσιάζονταν παρ’ όλα αυτά;

Κανείς δε μπορεί να μιλήσει αντ’ αυτών – μόνο να τους τιμά μπορεί.
Αλλά το ερώτημα το απαντούν για λογαριασμό τους, όλα τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων που εξακολουθούν μετά από αυτούς να θυσιάζονται για το καθήκον και τη σημαία, όπως κι εκείνοι. Δεκάδες στελέχη όλων των κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων έχασαν τη ζωή τους σε αυτά τα δεκαπέντε χρόνια μετά τα Ίμια, είτε αντιμετωπίζοντας τον Τούρκο εισβολέα στο Αιγαίο, όπως ο σμηναγός Ηλιάκης το 2006, είτε εκπαιδευόμενα σκληρά για να τον αντιμετωπίσουν, όπως οι πεσόντες χειριστές ελικοπτέρων του ΕΣ ή ο εκπαιδευόμενος σημαιοφόρος στη ΜΥΚ πριν λίγους μήνες. Και συνεχίζουν, παρά την αποκαρδιωτική κυβερνητική πολιτική, παρά τις περικοπές αποδοχών και τις απαξιωτικές δηλώσεις του “μεγάλου τραγουδιστή”. Γιατί ορκίστηκαν να φυλάττουν πίστη στην Πατρίδα, όχι στο “μεγάλο τραγουδιστή”. Και, σε αντίθεση με αυτόν, γνωρίζουν το νόημα του όρκου “να υπερασπίζω με πίστην και αφοσίωσιν, μέχρι της τελευταίας ρανίδος του αίματός μου, τας Σημαίας”.

Αν μας βλέπουν από κάπου ο Καραθανάσης, ο Βλαχάκος και ο Γιαλοψός, δε θα έχουν λόγο μομφής για τους συναδέλφους τους. Μάλλον όμως θα έχουν για τη σημερινή Ελλάδα ως σύνολο, και για την κατάντια της. Ας προσπαθήσουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι, να ξανακάνουμε την Ελλάδα αντάξια της θυσίας τους.
Αιωνία τους η μνήμη.

ΠΗΓΗ: http://www.enkripto.com/2011/01/15.html
Σχετικό Βίντεο: http://www.youtube.com/watch?v=wq8xeqKgtKc

Γεώργιος Γρίβας Διγενής

26 Ιανουαρίου 2011

Ο Γεώργιος Γρίβας – Διγενής γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1897 στη Χρυσαλινιώτισσα στη Λευκωσία και τα νεανικά του χρόνια τα έζησε με την οικογένειά του στο Τρίκωμο.

Μετά την αποφοίτησή του από το Παγκύπριο Γυμνάσιο το 1915, πήρε την απόφαση να γίνει αξιωματικός του ελληνικού στρατού. Το 1916, μετά από εξετάσεις, γράφτηκε στη Σχολή Ευελπίδων. Στον ελληνικό στρατό είχε λαμπρή καριέρα και έφτασε μέχρι τον βαθμό του συνταγματάρχη.

Έλαβε μέρος με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού στη Mικρασιατική Eκστρατεία, όπου και διακρίθηκε, καθώς και στις μάχες εναντίον των Ιταλών κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Την περίοδο της γερμανικής κατοχής δημιούργησε την οργάνωση «Χ», που έδρασε εναντίον των Γερμανών.

Στο μεταξύ ως Κύπριος, ο Γεώργιος Γρίβας παρακολουθούσε τα γεγονότα στην ιδιαίτερή του πατρίδα. Μετά το Ενωτικό Δημοψήφισμα τον Ιανουάριο του 1950 και την άρνηση των Άγγλων να παραχωρήσουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στον Κυπριακό λαό ήταν φανερό ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή στους Κυπρίους παρά ο ένοπλος αγώνας.

Ο Γεώργιος Γρίβας μετέχει σε μυστική οργάνωση με πρωτεργάτες τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο Γ´, τους αδελφούς Σάββα και Σωκράτη Λοϊζίδη και μερικούς άλλους. Το 1951 επισκέπτεται την Κύπρο και μελετά επί τόπου την όλη κατάσταση.

Στις 3 Οκτωβρίου 1952 επισκέπτεται ξανά την Κύπρο, κάνει αρκετές επαφές και θέτει τα θεμέλια της οργάνωσης της ΕΟΚΑ με βάση την οργάνωση Νεολαίας

Π.Ε.Ο.Ν. (Παγκύπρια Εθνική Οργάνωση Νεολαίας) και την Ο.Χ.Ε.Ν. (Ορθόδοξος Χριστιανική Οργάνωση Νέων).

Στις 7 Μαρτίου 1953, στην Αθήνα, μαζί με τα άλλα 11 μέλη της Δωδεκαμελούς Επιτροπής, μεταξύ των οποίων και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄, δίνει τον όρκο για αγώνα απελευθέρωσης της Κύπρου, που είναι γνωστός ως ο Όρκος των Δώδεκα.

Στις 10 Νοεμβρίου 1954, το ιστιοφόρο «Σειρήν», ύστερα από ένα περιπετειώδες ταξίδι φτάνει στην Κύπρο και μεταφέρει τον Γεώργιο Γρίβα Διγενή. Τον Διγενή συνόδευαν ο Σωκράτης Λοϊζίδης και ο Νότης Πετροπουλέας. Από τούτη τη στιγμή ο Γεώργιος Γρίβας αναλαμβάνει Αρχηγός της μυστικής Οργάνωσης Ε.Ο.Κ.Α.

Αγωνίζεται κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες για τέσσερα ολόκληρα χρόνια και παρά τις κακουχίες και τα ανυπέρβλητα εμπόδια, την έλλειψη μέσων και στρατιωτικού υλικού και την υπεροχή των Άγγλων που είχαν τα πάντα στη διάθεσή τους, κατόρθωσε να οδηγήσει την ΕΟΚΑ σε ένα νικηφόρο αγώνα.

Ο αγώνας κατέληξε στις συμφωνίες Ζυρίχης- Λονδίνου που υπέγραψε η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας και ο πολιτικός Αρχηγός της Κύπρου Αρχιεπίσκοπος Μακάριος. Με την υπογραφή των συμφωνιών ο Αρχηγός της ΕΟΚΑ αναγκάζεται να φύγει από την Κύπρο και να επιστρέψει στην Ελλάδα.

Τον Οκτώβριο του 1959 πραγματοποιήθηκε στη Ρόδο συνάντηση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του Στρατηγού Διγενή, για να αρθούν οι διαφωνίες που προέκυψαν ανάμεσα στους δύο άνδρες σε σχέση με την εφαρμογή των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου. Ο Διγενής αλλά και μεγάλη μερίδα των αγωνιστών δεν ήταν ικανοποιημένοι από αυτές τις Συμφωνίες. Ο Αρχηγός της ΕΟΚΑ διαφωνούσε έντονα ιδιαίτερα στο θέμα της εδαφικής έκτασης των Βρετανικών Βάσεων. Ο Διγενής ζητούσε ουσιαστική μείωση του κυπριακού εδάφους που θα περιερχόταν υπό αγγλικό έλεγχο.

Το 1960 ο Διγενής παρακινούμενος από Ελλαδίτες πολιτικούς, μεταξύ των οποίων και ο Σοφοκλής Βενιζέλος, αποφάσισε να ηγηθεί πολιτικού κινήματος με την ονομασία «Κίνηση Εθνικής Αναδημιουργίας». Ο Διγενής με την ίδρυση του ΚΕΑ στόχευε στην ανάληψη της εξουσίας της Ελλάδας και στην εφαρμογή μιας πολιτικής που θα οδηγούσε στη σωτηρία του Κυπριακού Ελληνισμού. Πολύ σύντομα, όμως, ο Διγενής απογοητευμένος, ιδιαίτερα από εκείνους τους πολιτικούς που τον παρακίνησαν στην πολιτική του πρωτοβουλία, εγκατέλειψε την προσπάθεια για ίδρυση πολιτικής κίνησης.

Στο μεταξύ στην Κύπρο, μετά την υποβολή των 13 σημείων αναθεώρησης του Κυπριακού Συντάγματος που υπέβαλε προς τους Τουρκοκυπρίους και την Άγκυρα ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ξεσπούν διακοινοτικές συγκρούσεις, τον Δεκέμβριο του 1963 με απροκάλυπτη ανταρσία των Τουρκοκυπρίων και με κίνδυνο το νησί να οδηγηθεί στη διχοτόμηση.

Κάτω από αυτά τα δραματικά γεγονότα πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 27 Ιανουαρίου 1964 υπό την προεδρία του Διγενή συνέδριο, στο οποίο έλαβαν μέρος ηγετικά στελέχη της ΕΟΚΑ και αντιπροσωπευτικοί παράγοντες του Κυπριακού Ελληνισμού. Το Συνέδριο κατέληξε στις εξής τρεις σημαντικές αποφάσεις:
1. Επίτευξη εθνικής ομοψυχίας, για να αντιμετωπιστεί ο τουρκικός κίνδυνος,
2. Αποστολή στην Κύπρο Ελληνικού στρατού
3. Κάθοδος στην Κύπρο του Διγενή και ανάληψη ρόλου στην άμυνα της ελληνικής μεγαλονήσου.

Στις 12 Ιουνίου 1964 ο Διγενής φθάνει στην Κύπρο και αναλαμβάνει Αρχηγός της Ανωτάτης Στρατιωτικής Διοίκησης Αμύνης Κύπρου (Α.Σ.Δ.Α.Κ.), η οποία είχε δημιουργηθεί τότε. Από τη θέση αυτή ο Διγενής καταβάλλει τεράστιες προσπάθειες, για να οργανώσει την Εθνική Φρουρά και να την καταστήσει μια υπολογίσιμη και αξιόμαχη δύναμη.

Την εποχή εκείνη οι Τούρκοι επιχειρούσαν να δημιουργήσουν στρατιωτικό προγεφύρωμα στην περιοχή των Κοκκίνων, στη βορειοδυτική πλευρά της Κύπρου. Ο Διγενής αντιλαμβανόμενος τους κινδύνους που θα αντιμετώπιζε η Κύπρος, αν επιτύγχαναν οι Τουρκικοί σχεδιασμοί, διέταξε τις δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς να ανατρέψουν το τουρκικό προγεφύρωμα στην περιοχή του Λωρόβουνου και των Κοκκίνων.

Ο Γρίβας με συνεχείς αναφορές στον ΄Ελληνα πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου και τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης Πέτρο Γαρουφαλιά τους πείθει να αποστείλουν στην Κύπρο μια ελληνική μεραρχία και να ενταχθεί η Μεγαλόνησος στον ενιαίο αμυντικό χώρο Κύπρου – Ελλάδας. Το αμυντικό δόγμα του Διγενή αυτή την περίοδο εκφράζεται μέσα από το σύνθημα «ο εχθρός να μείνει στη θάλασσα”.

Στις 21 Απριλίου 1967 στην Ελλάδα, μετά από στρατιωτικό πραξικόπημα, την εξουσία καταλαμβάνει ο στρατός. Η εξέλιξη αυτή θα αποβεί επικίνδυνη για την Ελλάδα και καταστροφική για την Κύπρο. Στην Κύπρο οι Τούρκοι αποθρασύνονται και επιδιώκουν να προκαλέσουν όξυνση. Αποκορύφωμα των προκλήσεων ήταν η προσπάθειά τους, το φθινόπωρο του 1967, να αδρανοποιήσουν τη διακίνηση στον δρόμο Λευκωσίας-Λεμεσού κοντά στα χωριά Κοφίνου και Μαρί. Το στρατιωτικό καθεστώς των Αθηνών και η Κυπριακή Κυβέρνηση, παρά τις αντιρρήσεις του Στρατηγού Διγενή, αποφάσισαν να κτυπήσουν τα τουρκικά φυλάκια. ΄Ετσι, ο Διγενής αναγκάζεται να κτυπήσει τις τουρκικές θέσεις και να διαλύσει τα τουρκικά φυλάκια. Η Τουρκία αντιδρά και με τελεσιγραφικό τρόπο αξιώνει από τις Κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας να αποσύρουν από το νησί την Ελληνική Μεραρχία. Επίσης, οι Τούρκοι θα ζητήσουν και θα πετύχουν την απομάκρυνση του Διγενή από την Κύπρο. Με την αποχώρηση της Μεραρχίας από το νησί η Κύπρος απογυμνώνεται αμυντικά και διευκολύνεται η επίτευξη των τουρκικών επεκτατικών σχεδίων σε βάρος της Κύπρου.

Ο Διγενής επιστρέφει στην Αθήνα και ουσιαστικά τίθεται από το Στρατιωτικό Καθεστώς υπό παρακολούθηση και περιορισμό στο σπίτι του στο Χαλάνδρι.

Οι κίνδυνοι για το μέλλον της Κύπρου είναι εμφανείς. Η Ελληνική Χούντα, δια του Υπουργού Εξωτερικών Ξανθοπούλου/Παλαμά είχε διαβουλεύσεις με την Τουρκία στη Λισσαβόνα, τον Απρίλιο του 1971, και από τις πληροφορίες που υπήρχαν τότε προδιαγραφόταν απαράδεκτη λύση για το Κυπριακό. Παράλληλα οι σχέσεις των Κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου βρίσκονταν σε ένταση. Οι πληροφορίες αυτές ανησυχούν τον Διγενή, ο οποίος νιώθει την ανάγκη να αντιδράσει. Έτσι, την 1η Σεπτεμβρίου 1971 ο Διγενής έφθασε μυστικά στην Κύπρο, διαφεύγοντας από την επιτήρηση της Χούντας. Στην Κύπρο ο Διγενής ίδρυσε την ΕΟΚΑ Β΄.

Στις 25 Μαρτίου1972 είχε συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, στην οποία, σε πνεύμα κατανόησης, κατέληξαν σε κάποιες συμφωνίες. Δυστυχώς, όμως, δεν προχώρησε η υλοποίηση των συμφωνηθέντων και τα γεγονότα οδήγησαν σε μια μετωπική σύγκρουση των δύο ιστορικών ηγετών. Η Κύπρος μπήκε στη δίνη μιας εμφύλιας διαμάχης με πράξεις βίας και αντιβίας, με ανατινάξεις Αστυνομικών Σταθμών και αυτοκινήτων.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ο Διγενής εξαντλημένος και ταλαιπωρημένος απεβίωσε στο κρησφύγετό του στη Λεμεσό στις 27 Ιανουαρίου 1974. Τάφηκε στην αυλή του σπιτιού που ήταν το κρησφύγετό του. Στην κηδεία του Αρχηγού της ΕΟΚΑ παρέστησαν χιλιάδες πρόσωπα.

Η Βουλή των Αντιπροσώπων, σε ειδική συνεδρία της στις 31 Ιανουαρίου 1974, ανακήρυξε τον Διγενή «άξιον τέκνον της Κύπρου διά τας εξαιρέτους υπηρεσίας τας οποίας προσέφερε προς την ιδιαιτέραν του Πατρίδα», ενώ η Ακαδημία Αθηνών απέδωσε τις οφειλόμενες τιμές.

ΠΗΓΗ: ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΑΓΩΝΟΣ ΕΟΚΑ

Ανακοίνωση Ίδρυσης Α.Φ.Κ. – ΑΣΠΙΣ Ηρακλείου

18 Ιανουαρίου 2011

Αγαπητοί συμφοιτητές,

Φτάσαμε αισίως στο 2011 και η ιδιαίτερη μας πατρίδα βρίσκεται κατά 38% υπό Τουρκική κατοχή. Η πολιτική ηγεσία του τόπου μας, διαρκώς απομονώνει την λαϊκή βούληση και αρνιέται να ακολουθήσει την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων της Κύπρου που είπαν ένα μεγάλο ΟΧΙ το 2004, προτείνοντας μας ξανά και ξανά μια λύση που δεν είναι εφικτή και λογική.
Αυτά, καθώς και πολλά άλλα φοιτητικά και οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η σημερινή μας νεολαία, δεν άφησαν αμέτοχους μια ομάδα φοιτητών στο Ηράκλειο της Κρήτης. Έτσι μετά από πολύ σκέψη και προβληματισμό με έντονο το αίσθημα ευθύνης, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μια παράταξη ΑΥΤΟΝΟΜΗ και ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ. Την Aυτόνομη Φοιτητική Κίνηση – ΑΣΠΙΣ.

Η Α.Φ.Κ – ΑΣΠΣ έρχεται στα φοιτητικά δρώμενα του Ηρακλείου στοχεύοντας να φέρει νέα ήθη στον κυπριακό φοιτητόκοσμο της πόλης. Κινείται αυτόνομα και ανεξάρτητα, μακριά από στείρες παλαιοκομματικές περιχαρακώσεις ως αναπόσπαστο κομμάτι του κυπριακού φοιτητικού κινήματος.

Βασικός άξονας της ενεργοποίησης μας ως κίνηση είναι φυσικά το Κυπριακό Πρόβλημα. Ξεκαθαρίζουμε εξ αρχής ότι εμείς απορρίπτουμε αταλάντευτα οποιαδήποτε λύση, η οποία έχει ως βάση της τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Θεωρούμε ότι το πρόβλημα είναι εξ ολοκλήρου πρόβλημα παράνομης εισβολής και κατοχής ευρωπαϊκού εδάφους και ως τέτοιο θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται από τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες. Στόχος της Κίνησής μας είναι να αποδείξουμε ότι υπάρχει η εναλλακτική οδός, η λύση η οποία θα βασίζεται στο ευρωπαϊκό κεκτημένο και στα ψηφίσματα του ΟΗΕ για το Κυπριακό. Λύση, δηλαδή απελευθέρωσης και δικαίωμα αυτοδιάθεσης σύμφωνα με τον καταστατικό χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (άρθρο 1§2) αντί ενυπόγραφης απ%