«

»

Οκτ 30

Οσάκις τα ξύλινα τείχη αγνοήθηκαν… – Του Χάρη Φεραίου *

Iσως ηχήσει οξύμωρο, είναι όμως τραγικά αληθές: Για την Ελλάδα, το πιο στέρεο έδαφος ήταν πάντοτε η θάλασσα! Και αν ο παράλληλος λόγος της Ελένης Αρβελέρ, ότι: «Το πιο εύγλωττο μνημείο της ελληνικής ιστορίας… είναι αναμφισβήτητα η θάλασσα» δεν είναι αρκετός, ο γράφων επικαλείται τον χρησμό της Πυθίας προς τους Αθηναίους (480 π.Χ.) πως τα «ξύλινα τείχη» θα σώσουν την Αθήνα, στη «θεία Σαλαμίνα». Και όντως, «ξύλινα τείχη» στη θάλασσα της Σαλαμίνας, έσωσαν την Ελλάδα από ένα ημιβάρβαρο Ασιάτη, όπως και μετά από 2307 χρόνια, «ξύλινα τείχη» στη θάλασσα του Ναβαρίνου, τη διέσωσαν από ένα, τρισβάρβαρο τώρα, Ασιάτη. Οσάκις λοιπόν, στο διάστημα αυτό των 2307 χρόνων ιστορίας-τους, αγνόησαν τα «ξύλινα τείχη» οι Έλληνες, τους αγνόησε και αυτούς η Ιστορία. Παραστατικά αποδεικνύει το αληθές της πρότασης η ιστορία του έθνους μας τον 12ο Αιώνα, επί Κομνηνών.

 Των αυτοκρατόρων δηλ. που ενώ ξεκίνησαν με τον μεγάλο Αλέξιο, να σώζει την Αυτοκρατορία με την αναχαίτιση Τουρκομάνων, και την απώθηση Σελτζούκων, στην εξέλιξη, απλώς διότι επέμεναν να συντηρούν (ως φίδια στον κόρφο τους) Βενετούς και Γενουάτες εμπόρους με «προνόμια», κατάληξαν να χάσουντην Κωνσταντινούπολη από τους (κατά Παπαδιαμάντη) εμπόρους εκείνους των εθνών, στην Άλωση του 1204! Που και προλείανε το έδαφος για την Οθωμανική λαίλαπα του 1453. Την εκτροφή των «φιδιών», ένας Βούλγαρος (παρακαλώ) βυζαντινολόγος (ο Τίβτσεφ) χαρακτηρίζει ως εξής: «Η παρακμή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας οφείλεται στα προνόμια που παραχωρούσε στους πολίτες των ιταλικών δημοκρατιών». Και ο Παπαρρηγόπουλος μιλάει για εμπορικά προνόμια που «περιέργως οι Κομνηνοί παραχωρούσαν στους Λατίνους».

 Το «περίεργο» που εννοεί ο μέγας ιστορικός, δεν είναι βεβαίως τα προνόμια καθαυτά. Είναι ο λόγος γιατί δίνονταν. Και τραγικός λόγος, είναι τα «ξύλινα τείχη» πάλι: Οι Κομνηνοί αγνόησαν το «πιο εύγλωττο μνημείο της ελληνικής ιστορίας», τη θάλασσα!

 Παραμελώντας το στόλο της Αυτοκρατορίας, εθελοτυφλούντες εναπέθεταν την ασφάλειά της στους στόλους των Ιταλών εμπόρων. Σαν αντάλλαγμα δε, τους εκχωρούσαν εμπορικά «προνόμια». Που σήμαινε, συγκυριαρχία στην αρχή, εξελιγμένη τελικά (αν θυμίζει κάτι αυτό στον αναγνώστη) σε πλήρη εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Η οποία, το 1204, οδήγησε μοιραία και στην πρώτη Άλωση της Πόλης… Από τον «προνομιούχο» Βενετσιάνο, υπέργηρο δόγη Ερρίκο Δάνδολο!

 Η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας ήδη βρικολάκιασε, και θανάσιμα εναγκαλίζεται τον ελληνισμό ξανά. Η μεν πάμπτωχη Ελλάδα, «μη έχουσα θάλασσα» να κινηθεί ο στόλος της(!), ανήμπορη παραδόθηκε στην «τρόικα» των «προνομιούχων», η δε πάμπλουτη Κύπρος, μη έχουσα στόλο να κινηθεί στη θάλασσά της, παραδόθηκε στο έλεος Ισραηλινών, να την οργώνουν, μαζί κι οι Τούρκοι, ανενόχλητοι, εν αναμονή βεβαίως Γάλλων, Ρώσων, ή οιουδήποτε άλλου ήθελε προκύψει (ναυσιπλοούντος) επίδοξου μνηστήρα! (Υδρογονανθράκων φυσικά…). Διότι δεν κατενόησε ως ελληνισμός ό,τι τον δίδαξε η ιστορία του: Πως δεν μπορεί να αγνοεί το «πιο εύγλωττο μνημείο του» τη θάλασσα, μένοντας ατιμώρητος!

Και έτσι, 760 χρόνια μετά τον Δάνδολο, (1964, τον μήνα Αύγουστο) εξαρθρώνοντας εκείνα τα «ξύλινα τείχη» ξανά, διχοτόμησε την ελληνική θάλασσα, σε ένθεν και εκείθεν του Αιγαίου τμήματα. Απλώς και μόνο, για να πετύχει ένα «άδειο “εφικτό” πουκάμισο», που ούτως ή άλλως ήταν έκτοτε ανέφικτο, και να αποφύγει το ευκταίο, τότε που ήταν όντως εφικτό…

 Ας ανανήψει πια ο ελληνισμός! Δεν υπάρχει χρόνος, ούτε υπάρχει άλλη έξοδος: Μόνο τα «ξύλινα τείχη» είναι που μπορούν να τον σώσουνε ξανά! Ανατρέποντας το (εφάμαρτο) 1964, να ενοποιήσει τη θάλασσά του, από Ανατολικής Μεσογείου, Καστελλορίζου, Αιγαίου, μέχρις Ιονίου Πελάγους. Ώστε να μην καταφεύγει έρπων στην εκχώρηση προνομίων στους σύγχρονους εμπόρους των εθνών.

 Όλα τα άλλα, περί στρατηγικών συμμαχιών (ενός διχασμένου), και περί ενιαίου αμυντικού δόγματος (ενός διχοτομημένου ελληνισμού) είναι λόγια, να τα ακούει κανείς και να φιλοσοφεί. Αλλά πώς θα το πετύχει αυτό; Όταν την Ελλάδα κυβερνούν «σπιθαμιαίοι».

 Στην ηπειρωτική χώρα ένας Ελληνοαμερικανός, που «ντρέπεται» διότι κυβερνά «διεφθαρμένη χώρα», ενώ στην κυπριακή, ένας που (αρνούμενος να διαψεύσει ότι συγγενεύει πιο πολύ με Σύρους) «θλίβεται» διότι κυβερνά έναν «απάνθρωπο» τόπο! Περιβαλλόμενος, και περικυκλούμενος, από καραδοκούντες υποψήφιους, ισάξιους (και βέβαια επάξιους) της ιδεολογίας των σπιθαμιαίων, παρακενωτών1* της εξουσίας.

*Ο Χάρης Φεραίος, είναι Διδάκτωρ του ΕΜΠ.

1*. Παρακενωτής = (ως αντιδάνειο) ο «παρακεντές».

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μπορεί αν θέλετε να χρησιμοποιήσετε HTML ετικετών και ιδιοτήτων: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>