«

Οκτ 13

Ο Ήρωας Μακεδονομάχος Παύλος Μελάς

Στις 13 Οκτωβρίου 1904 πεθαίνει από τουρκικό βόλι, ο Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού του Ελληνικού Στρατού Παύλος Μελάς, γνωστός και ως Μίκης Ζέζας. Πότισε με το αίμα του τη Μακεδονική γη που τόσο δεινοπάθησε υπό την διπλή απειλή των Βούλγαρων κομιτατζήδων και των Οθωμανών κατακτητών.  Ξεψύχησε μέσα σε άθλιες συνθήκες εντός ενός αχερώνα στην άγνωστη Στάτιτσα-το χωριό που σήμερα φέρει περήφανα το όνομα Μελάς.

Ο θάνατος του Παύλου Μελά μπορεί να φαντάζει ασήμαντος αλλά στην πραγματικότητα αποτέλεσε μια μεγαλειώδη θυσία που ανήγαγε τον ίδιο σε σύμβολο του Μακεδονικού αγώνος.  Οι Έλληνες ξύπνησαν.  Ξύπνησαν αργά διότι οι άνθρωποι είναι τυφλοί και οι περισσότεροι γεννήθηκαν για να είναι και μικροί.  Σπίθες κοντές αποτελούν οι στιγμές που ξυπνούν και νιώθουν τη μετριότητα που βαραίνει πάνω τους.  Μια τέτοια σπίθα τους άναψε ο Παύλος Μελάς.  Φανταστείτε πόσο μεγαλύτερος ήταν ο Μελάς από τους άλλους Έλληνες για να καταφέρει να τους ανάψει τη σπίθα.  Και με τη σπίθα που άναψε πολλοί που ήταν τυφλοί ως τότε είδαν.  Κάποιοι συλλογίστηκαν πως αφού ο Μελάς πήγε και πέθανε για τη Μακεδονία τότε ακόμη υπάρχει ελπίδα για λυτρωμό.  Παράλληλα άλλοι κατανόησαν πως αφού υπάρχουν ακόμη αξιωματικοί στο στρατό μετά το πόλεμο του 1897 τότε υπάρχει ζωή στο Έθνος.

Γυναίκες και παιδιά, γέροντες και νέοι, γνωστοί και άγνωστοι συνταράχθηκαν άξαφνα και ανατρίχιασαν.  Έκλαψαν γυναίκες και κορίτσια, γέροντες δάκρυσαν, άντρες κουνήθηκαν και τα παιδιά τα Ελληνόπουλα του κόσμου όλου άναψαν.  Μια άφραστη λαχτάρα τους συνεπήρε όλους, και όλοι έγιναν μιαν ώρα ποιητές και πόθησαν να τραγουδήσουν.  Και ο πόθος τους ήταν φλmelasόγα για κάποιο μεγαλείο.  Η σπίθα των περισσότερων αποκάηκε, έσβησε, έγινε στάχτη.

Οι λίγοι και οι μετρημένοι παθαίνονται για τις αμαρτίες των πολλών, παλιές και νέες, και τις φορτώνονται όλες γιατί δε φοβούνται ξένα βάρη, δε φοβούνται καμία ευθύνη και αντί να κοιμούνται, κουνιούνται και τολμούν. Τέτοιος ήταν και ο Παύλος Μελάς που σηκώθηκε για να υπερασπιστεί την Ελληνικότατη Μακεδονία.  Δεν πρέπει να λησμονηθεί ο θάνατός του, αλλά κυρίως δε πρέπει να λησμονηθεί η ζωή του, ο ενθουσιασμός του, η δύναμη, η τόλμη.  Ούτε φυσικά η ιδέα για την οποία δούλεψε και υπέφερε, ούτε και η χώρα όπου σκοτώθηκε.  Διότι και η ιδέα και η χώρα χρειάζονται πολλούς ακόμα ήρωες.  Ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες όπου ο Σλάβικος αλυτρωτισμός απειλεί, όχι μόνο την ήδη κουτσουρεμένη εδαφική έκταση της Μακεδονίας αλλά και την ιστορικοπολιτισμική της βάση, η Μακεδονία χρειάζεται υπερασπιστές.  Ο καλύτερος φόρος τιμής που μπρούμε να αποτίσουμε στον Πάυλο Μελά και άπαντες τους Μακεδονομάχους θα ήταν η δικαίωση των αγώνων τους,η αποτροπή της εφαρπαγής του ονόματος και ιστορίας της Μακεδονίας.

 

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μπορεί αν θέλετε να χρησιμοποιήσετε HTML ετικετών και ιδιοτήτων: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>