Οκτ 13

Ο Ήρωας Μακεδονομάχος Παύλος Μελάς

Στις 13 Οκτωβρίου 1904 πεθαίνει από τουρκικό βόλι, ο Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού του Ελληνικού Στρατού Παύλος Μελάς, γνωστός και ως Μίκης Ζέζας. Πότισε με το αίμα του τη Μακεδονική γη που τόσο δεινοπάθησε υπό την διπλή απειλή των Βούλγαρων κομιτατζήδων και των Οθωμανών κατακτητών.  Ξεψύχησε μέσα σε άθλιες συνθήκες εντός ενός αχερώνα στην άγνωστη Στάτιτσα-το χωριό που σήμερα φέρει περήφανα το όνομα Μελάς.

Ο θάνατος του Παύλου Μελά μπορεί να φαντάζει ασήμαντος αλλά στην πραγματικότητα αποτέλεσε μια μεγαλειώδη θυσία που ανήγαγε τον ίδιο σε σύμβολο του Μακεδονικού αγώνος.  Οι Έλληνες ξύπνησαν.  Ξύπνησαν αργά διότι οι άνθρωποι είναι τυφλοί και οι περισσότεροι γεννήθηκαν για να είναι και μικροί.  Σπίθες κοντές αποτελούν οι στιγμές που ξυπνούν και νιώθουν τη μετριότητα που βαραίνει πάνω τους.  Μια τέτοια σπίθα τους άναψε ο Παύλος Μελάς.  Φανταστείτε πόσο μεγαλύτερος ήταν ο Μελάς από τους άλλους Έλληνες για να καταφέρει να τους ανάψει τη σπίθα.  Και με τη σπίθα που άναψε πολλοί που ήταν τυφλοί ως τότε είδαν.  Κάποιοι συλλογίστηκαν πως αφού ο Μελάς πήγε και πέθανε για τη Μακεδονία τότε ακόμη υπάρχει ελπίδα για λυτρωμό.  Παράλληλα άλλοι κατανόησαν πως αφού υπάρχουν ακόμη αξιωματικοί στο στρατό μετά το πόλεμο του 1897 τότε υπάρχει ζωή στο Έθνος.

Γυναίκες και παιδιά, γέροντες και νέοι, γνωστοί και άγνωστοι συνταράχθηκαν άξαφνα και ανατρίχιασαν.  Έκλαψαν γυναίκες και κορίτσια, γέροντες δάκρυσαν, άντρες κουνήθηκαν και τα παιδιά τα Ελληνόπουλα του κόσμου όλου άναψαν.  Μια άφραστη λαχτάρα τους συνεπήρε όλους, και όλοι έγιναν μιαν ώρα ποιητές και πόθησαν να τραγουδήσουν.  Και ο πόθος τους ήταν φλmelasόγα για κάποιο μεγαλείο.  Η σπίθα των περισσότερων αποκάηκε, έσβησε, έγινε στάχτη.

Οι λίγοι και οι μετρημένοι παθαίνονται για τις αμαρτίες των πολλών, παλιές και νέες, και τις φορτώνονται όλες γιατί δε φοβούνται ξένα βάρη, δε φοβούνται καμία ευθύνη και αντί να κοιμούνται, κουνιούνται και τολμούν. Τέτοιος ήταν και ο Παύλος Μελάς που σηκώθηκε για να υπερασπιστεί την Ελληνικότατη Μακεδονία.  Δεν πρέπει να λησμονηθεί ο θάνατός του, αλλά κυρίως δε πρέπει να λησμονηθεί η ζωή του, ο ενθουσιασμός του, η δύναμη, η τόλμη.  Ούτε φυσικά η ιδέα για την οποία δούλεψε και υπέφερε, ούτε και η χώρα όπου σκοτώθηκε.  Διότι και η ιδέα και η χώρα χρειάζονται πολλούς ακόμα ήρωες.  Ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες όπου ο Σλάβικος αλυτρωτισμός απειλεί, όχι μόνο την ήδη κουτσουρεμένη εδαφική έκταση της Μακεδονίας αλλά και την ιστορικοπολιτισμική της βάση, η Μακεδονία χρειάζεται υπερασπιστές.  Ο καλύτερος φόρος τιμής που μπρούμε να αποτίσουμε στον Πάυλο Μελά και άπαντες τους Μακεδονομάχους θα ήταν η δικαίωση των αγώνων τους,η αποτροπή της εφαρπαγής του ονόματος και ιστορίας της Μακεδονίας.

 

Οκτ 02

Ο Ενωτικός Σπύρος Παπαγεωργίου

»Σπύρος Παπαγεωργίου-Ένας ατυχήσας Έλλην», αυτό επιθυμούσε να γράφει απάνω ο τάφος του, ο πλέον ιδεολόγος του Ενωτικού κινήματος στην Κύπρο.

Ο Σπύρος Παπαγεωργίου γεννήθηκε στο χωριό Τρεμουτσιά (επαρχία Λάρνακας) το 1940 και εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε Ελλάδα και Κύπρο, ενώ έχει μείνει γνωστός και για το αξιοθαύμαστο συγγραφικό του έργο.  Διετέλεσε αρχισυντάκτης στην Κυπριακή εφημερίδα »Πατρίς» αλλά και στην Αθηναϊκή εφημερίδα »Εστία».

Υπήρξε στενός συνεργάτης του Στρατηγού Γρίβα, τον οποίο ακολούθησε και στους δύο αγώνες του στην Κύπρο.  Στο μεσοδιάστημα αγωνίστηκε και ως εθελοντής κατά τα χρόνια των δικοινοτικών ταραχών.  Όπως έχει προαναφερθεί, υπήρξε δραστήριο μέλος του Ενωτικού κινήματος που στην πορεία προδώθηκε και μετράπηκε σε εργαλείο της Χούντας των Αθηνών, καταλήγοντας φύλλο συκής για το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974.  Αν και ταυτίστηκε στις 15 Ιουλίου με τους πραξικοπηματίες, αναλαμβάνοντας αξίωμα στην κυβέρνηση Σαμψών, απέδειξε ότι ήταν ιδεολόγος και ουχί ιδεολήπτης.  Αναστοχάσθηκε και παραδέχθηκε πως έπεσαν θύμα της πλεκτάνης των Αμερικανικών συμφερόντων, πιστεύοντας πως θα υλοποιήτο η ατόφια Ένωση.  Έφυγε απογοητευμένος και πικραμένος με μόνη παρηγοριά ότι αναπαύεται στα άγια χώματα της Ελλάδας που τόσο αγάπησε.

Τιμούμε συγχρόνως τον Παπαγεωργίου για το πλούσιο συγγραφικό του υλικό, που καλύπτει μεγάλες πτυχές της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας από την ένδοξη περίοδο της ΕΟΚΑ 55-59 μέχρι τα μετέπειτα εμφύλια πάθη και την βάρβαρη εισβολή του Αττίλα.  Αξίζει να σημειώσουμε μερικά από τα σημαντικότερά του έργα: »Από την ΕΟΚΑ στην ΕΟΚΑ Β», »Μακάριος:Πορεία Δια Πυρός και Σιδήρου», »ΑΚΕΛ το άλλο ΚΚΕ», »Κυπριακή θύελλα 55-59», »Επιχείρηση Κοφίνου», »Ο Καραμανλής και το Κυπριακό», »Ο Γρίβας και η Χ, το χαμένο αρχείο»papageorgiouκλπ

Οκτ 01

Αναγκαία απόκριση στις ύπουλες διαστρεβλώσεις της Σταλινικής Προοδευτικής

Είναι γεγονός πως το άτιμο τρίο, Προοδευτική-ΕΔΟΝ-ΑΚΕΛ έχουν αναγάγει την διαστρέβλωση της ιστορίας σε επιστήμη, παραπληροφορώντας συστηματικά τον λαό για ποικίλες πτυχές της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας.  Δεν θα αναλωθούμε στη διόρθωση όλων των λαθεμένων θεωρήσεων των απάτριδων εκθηλυμένων ψευδομπολσεβίκων που τυρρανούν την Κύπρο μας, αλλά θεωρούμε ότι είναι ορθό να τοποθετηθούμε σε κάποια γενικά πλαίσια.

Σύμφωνα με την Προοδευτική, λίγοι ήταν οι άνθρωποι που πίστεψαν και αγωνίστηκαν για την επιβίωση του νομικού προσώπου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η πλειοψηφία του Κυπριακού λαού, »τυφλωμένη» δήθεν από το δηλητήριο του »εθνικισμού-σοβινισμού» και με σημείο-σταθμό το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, οδήγησε στην Τουρκική εισβολή και τη μέχρι σήμερον κατοχή του 37% του νησιού μας.

Φυσικά από το 1960, έτος ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, μέχρι τον Ιούλιο του 1974, μεσολαβούν 14 χρόνια εσωτερικών αναταραχών, εμφύλιου αλληλοσπαραγμού και ουσιαστικής έλλειψης Δημοκρατικών διαδικασιών που προτιμά να λησμονεί το ΑΚΕΛ ούτως ώστε να δύναται να ασκεί την αντεθνική προπαγάνδα του.

Υπενθυμίζουμε τις δικοινοτικές ταραχές που ξέσπασαν το Δεκέμβριο τυ 1963 και είχαν μοναδικό υπαίτιο τη βουλιμική Τουρκία και τους ιμπεριαλιστικούς της στόχους.  Η εφημερίδα »Χαραυγή» επαινούσε τα ηρωικά τέκνα της Κύπρου που συνέτριψαν τους Τούκρους στασιαστές.  Τίμησε ακόμα και το λόγχο εθελοντών του Νίκου Σαμψών!!!  Την ήττα των Τούρκων ακολούθησε ο άνανδρος βομβαρδισμός της Τηλtilliriaλυρίας. Σημειλωστε πως τα γεγονότα αυτά έλαβαν χώρα, μόλις το 1964, όταν στην Κύπρο δεν υπήρχε ούτε ο Στρατηγός Γρίβας ούτε η ΕΟΚΑ για να »προκαλέσουν» τους Τουρκοκυπρίους.  Η Τουρκία άρχισε να δείχνει τις προθέσεις της αλλά οι πολιτικές δυνάμεις…πιάστηκαν στον ύπνο.

Υπενθυμίζουμε παράλληλα την προβοκάτσια της Κοφίνου και τον εκδιωγμό της Ελληνικής Μεραρχίας που απέστειλε ο Γεώργιος Παπανδρέου για να υπερασπιστεί τον Κυπριακό Ελληνισμό από την Τουρκική βαρβαρότητα.  Βεβαίως το ΑΚΕΛ που είχε εμφανιστεί με το σύνθημα :’Έξω οι φαντάροι του Παπανδρέου», τάχθηκε ξεκάθαρα εναντίον της υπάρξεως της Ελληνικής Μεραρχίας στο νησί, εξού και συστρατεύτηκε μαζί με άλλες πολιτικές δυνάμεις, πλην εξαιρουμένου του Γλαύκου Κληρίδη στην προσπάθεια απομάκρυνσής της.

Υπενθυμίζουμε τα γλυκά καρυδάκια που κερνούσε το ΑΚΕΛ στον Υπουργό Αθλητισμού της Χούντας, Ασλανίδη ο οποίος και χρηματοδότησε τον ποδοσφαιρικό σύλλογο »Ομόνοια» και μέχρι προσφάτως ετιτλοφορείτο ως επίτιμος πρόεδρος.  Το ΑΚΕΛ όχι μόνο δεν καταδίκασε την Χούντα των Αθηνών αλλά συνταυτίστηκαν και συνεργάστηκαν οικονομικά δημιουργώντας προσοδοφόρα μπίζνα.

Οι ανθελληνικές εξάρσεις του ΑΚΕΛ δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο, οι γνωστοί κολαούζοι του Ενρτογάν, να τρέχουν προς υπεράσπιση της ισλαμοφασιστικής Τουρκίας.  Ούτως ή άλλως, σήμερον μάχονται με νύχια και με δόντια, για να νομιμοποιήσουν την ύπαρξή τους στην μαρτυρική μεγαλόνησο μέσω της απαράδεχτης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Εμείς ως ΑΦΚ Τόλμη εναντιωνόμαστε στις εκτρωματικές φαντασιώσεις των ριψάσπιδων και νενέκων γραικύλων της »Εζεκία Παπαϊωάννου» που έχουν στρώσει κόκκινα χαλιά στο κράτος-συμμορία του Ερντογάν.

 

Αυγ 04

Ο Στρατηγός Ιωάννης Μεταξάς και η 4η Αυγούστου

Είναι γεγονός πως η σύγχρονη σοσιαλφιλελεύθερη θολοκουλτούρα που κυριαρχεί στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και η σημερινή ψευτοελίτ έχει καταδικάσει στην συνείδησή του λαού την 4η Αυγούστου ως μία στυγνή δικτατορία που στέρησε ελευθερίες από τον Ελληνικό λαΙκές μάζες, ενώ παράλληλα αναπαράγεται το ψεύδος πως ο ηγέτης της υπήρξε »αγγλοκίνητος».  Πρακτικά ευσταθής ο χαρακτηρισμός του Ιωάννη Μεταξάς ως δικτάτορα αλλά στην ουσία εμφανίζεται άστοχος και ιδεολογικά προκατελειμένος.  Εάν θέλουμε να κρίνουμε την περίοδο της διακυβέρνησης του Μεταξά θα δούμε μία ειρηνική επανάσταση που μόνο θετικά αντίκτυπα είχε για το έθνος. Στην πραγματικότητα η 4η Αυγούστου αποτελεί προϊόν πολιτικής μεταβολής το οποίο μεν είχε τον Ιωάννη Μεταξά ως εμπνευστή και ηγέτη αλλά δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί δίχως τις ενέργειες του Βασιλέως Γεωργίου Β”.  Επομένως η 4η Αυγούστου υπήρξε μία πολιτική μεταβολή »εκ των άνω» η οποία έτυχε της υποστήριξης και έγκρισης του Βασιλέως.  Εν συνέχεια ο Ιωάννης Μεταξάς έτυχε της υποστήριξης των πλείστων πολιτικών κομμάτων και των μεγαλύτερων πολιτικών φυσιογνωμιών της εποχής, προσλαμβάνοντας ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή των Ελλήνων.  Η πολιτική μεταβολή ολοκληρώθηκε στις 4 Αυγούστου με την άρση της λειτουργίας της Βουλής και την μεταρρυθμιστική επανάσταση που διεκπεραιώθηκε τόσο πολιτικά όσο και κοινωνιολογικά.

Η κυβέρνηση Μεταξά ήδη προ της 4ης Αυγούστου είχε συντάξει πολιτικό πρόγραμμα  και είχε εμφανισθεί στην Βουλή με Προγραμματικές Δηλώσεις η οποίες υποδείκνυαν τα μακροχρόνια σχέδια που ετοίμαζε ο Ιωάννης Μεταξάς για την παλινόρθωση του έθνους.  Ανέμεσα στους στόχους της κυβερνήσεώς του ήταν η ασφάλεια του Κράτους από εξωτερικούς κινδύνους, η αναστήλωση του εθνικού φρονήματος, η κοινωνική μεταρρύθμιση που προνοούσε την ανύψωση του εργατικού κόσμου, η αύξηση πάσης φύσεως εθνικής παραγωγής, η ρύθμιση της δημιοσονομίας και η οργάνωση της νεολαίας (Ε.Ο.Ν).  Οι στόχοι του Ιωάννη Μεταξά πέτυχαν την εξασφάλιση της ασφάλειας του Ελλαδικού Κράτους, την προετοιμασία για τον επερχόμενο πόλεμο, την δημοσιονομική εξυγίανση και ένταση της εθνικής παραγωγής που θα έθετε τις βάσεις για οικονομική αυτάρκεια.  Το όραμά του Μεταξά ήταν η δημιουργία του Γ” Ελληνικού πολιτισμού, ούτως οι πολιτικές μεταβολές που εφάρμοζε προέβλεπαν σε αυτό. Ουδεμία άλλη επανάσταση εξυπηρέτησε την ευρύτητα των σκοπών της ή είχε ανάλογη ιδεολογική ομοιογένεια.  Για τον λόγο αυτό, λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθος των κοινωνικών, θεσμικών, διοικητικών, οικονομικών και πολιτικών τομών  που πραγματοποίησε η 4η Αυγούστου δικαιώνεται ως μία εξελισσόμενου χαρακτήρα, μεταρρυθμιστική, εθνική και κοινωνική επανάσταση την οποία ο λαός έπειτα από 21 χρόνια εμφυλίου αλληλοσπαραγμού υποδέχτηκε με ανακούφιση, εν συνέχεια συμπορεύτηκε μετά αυτής και με την έκρηξη του πολέμου ταυτίστηκε μαζί της και εξέφραζε πλέον την θέληση και πνεύμα ολόκληρου του έθνους.

Ως εθνική επανάσταση υιοθέτησε υπερκομματικό, υπερπαραταξιακό και διαταξικό χαρακτήρα.  Ο Ι.Μεταξάς δεν ίδρυσε μονοκομματικό κράτος και προχώρησε στην διάλυση του ίδιου του κόμματος του (Ελευθερόφρονες).  Επίσης από το ξημέρωμα της 4ης Αυγούστου, επιχείρησε να εξαλείψει τις παρατάξεις που οδήγησαν στον 20ετή εθνικό διχασμό, με απώτερο σκοπό την Εθνική Ενότητα. Υπήρξε πρόθεση του Μεταξά η συνένωση των δύο μεγάλων υφισταμένων παρατάξεων (Βενιζελικοί και Βασιλικοί) υπό την κοινή σημαία της 4ης Αυγούστου.  Παράλληλα ο Ι.Μεταξάς δεν επιχείρησε να στηρίξει κάποια συγκεκριμένη κοινωνική τάξη.  Τουναντίον επεσήμανε την αναγκαιότητα της συνοχής του κοινωνικού ιστού και την ειρηνική συνεργασία όλων των τάξεων προς ώφελος του εθνικού σκοπού.

Ως κοινωνική επανάσταση έπραξε τα δέοντα για την συνύπαρξη και ευημερία όλων των κοινωνικών τάξεων, ερχόμενη με σκοπούς κοινωνικής μεταρρυθμίσεως.  Η 4η Αυγούστου θεμελίωσε την εργατική νομοθεσία και εφάρμοσε ένα ευρύ κοινωνικό πρόγραμμα.  Διενήργησε την ρύθμιση του αγροτικού χρέους, βελτίωσε τη δημόσια υγεία, καθιέρωσε τη δημοτική και εφάρμοσε την εργατική νομοθεσία για το 8ωρο, το ΙΚΑ, τις άδειες μετ’αποδοχών, συλλογικές συμβάσεις και υποχρεωτική διαιτησία.  Η κοινωνική πολιτική που εφάρμοσε ο Ι.Μεταξάς υπήρξε μεταρρυθμιστική και επαναστατική για την εποχή της, ιδίως με το μαζικό τρόπο που έγιναν οι πιο πάνω μεταβολές.

Η 4η Αυγούστου δημιούργησε το εθνικό κράτος.  Σύμφωνα με τον ίδιο τον Μεταξά η κυβέρνηση δεν ανήκει στα κόμματα, ούτε μπορεί να ανήκει ποτέ σ’αυτά.  Η κυβέρνηση είναι εθνική, Ελληνική, ανήκουσα εξ’ίσου σε όλους τους Έλληνες.  Ο Μεταξάς θεωρούσε ότι το κράτος πρέπει να λειτουργεί ως το πολιτικό κέντρο του Έθνους.  Το κράτος δεν νοείται δίχως το έθνος, αφού αποτελεί καρπός του και οργάνωση της θέλησής του.  Επομένως το κράτος αποτελούσε εκδήλωση της θέλησης όλων των Ελλήνων.  Δήλωσε περαιτέρω ότι το Εθνικό Κράτος είναι ασύμβατο με τον κοινοβουλευτισμό.  Τόνιζε πως η Ελλάς υπό την διακυβέρνησή του έγινε Κράτος αντικοινοβουλευτικό, ολοκληρωτικό χωρίς κάποιο ιδιαίτερο κόμμα να κυβερνά.  Κόμμα ήταν μονάχα ο λαός.  Το προαυγουστιανό Κράτος, κατά τον Μεταξά, θεωρείτο άψυχο και ελλιπές όσον αφορά ηθικούς σκοπούς.  Το Κράτος της 4ης Αυγούστου ήταν ζων οργανισμός με ηθική αυθυπαρξία που στηρίζεται στην εθνική μάζα και οργανωμένες ομάδες, υπονοώντας φυσικά το »Συντεχνιακό Κράτος» που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε. Να επισημάνουμε πως ο αντικοινοβουλετισμός και τα ολοκληρωτικά καθεστώτα υπήρξαν τάσεις και χαρακτηριστικά της εποχής που έζησε ο Ιωάννης Μεταξάς, γι’αυτό και είναι εκ των ων ουκ άνευ οι προσωπικότητες να κρίνονται βάσει του ιστορικού πλαισίου τους.

Βεβαίως όταν αναφερόμαστε στην 4η Αυγούστου δεν μπορούμε να παραλείψουμε το μεγάλο ενδιαφέρον του Ι.Μεταξα προς την νεολαία, την οποία θεωρούσε θεμελιώδη στην ανοικοδόμηση της Ελλάδος.  Η Ε.Ο.Ν του Μεταξά ανέπτυξε την κοινωνική αλληλεγγυή ανάμεσα στα μέλη της και διαπαιδαγωγούσε το κάθε ένα απ’αυτά για σκέπτονται περί πίστεως και πατρίδος, για να είναι απλούστατα Έλληνες και Ελληνίδες.  Και όταν η πατρίδα χρειάστηκε τα Ελληνόπουλα της ΕΟΝ, αυτά έκαναν πράξη το παράγγελμα του Μεταξά, εξελίχθηκαν σε ατρόμητοι μαχητές του εσωτερικού μετώπου.

» Ποιοί είναι οι σκοποί; Βασιλεύς. Πατρίς. Θρησκεία. Οικογένεια. Αναγέννησις της Ελλάδος.  Αυτοί είναι οι σκοποί…΄΄ – Στρατηγός Ιωάννης Μεταξάςμεταξας

Ιαν 09

Δελτίο Τύπου Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π για Κυπριακό

Ο Ενιαίος Φορέας Αυτόνομων Ενωτικών Φοιτητικών Παρατάξεων, με 30 χρόνια ενεργής παρουσίας στα φοιτητικά και πολιτικά δρώμενα, έχοντας στις τάξεις του τις ιστορικότερες και μοναδικές ακομμάτιστες φοιτητικές παρατάξεις των Ελλαδικών και Κυπριακών Πανεπιστημίων, παρακολουθώντας στενά και αυτή την προσπάθεια «λύσης» του Κυπριακού στη βάση Διζωνικής Δικοινοτική Ομοσπονδίας με τις επικίνδυνες υποχωρήσεις από πλευράς μας, αποφασίζει όπως να εντατικοποιήσει την αντικατοχική και αντιομοσπονδιακή δράση που συνεχίζουμε αδιάκοπα.

Ως Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π, τασσόμαστε κάθετα ενάντια σε κάθε συμφωνία που: νομιμοποιεί τον γεωγραφικό διαχωρισμό που επιβλήθηκε βίαια από την Τουρκική εισβολή το 1974, δεν προνοεί την άμεση και πλήρη αποχώρηση των Τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και των παράνομων Τούρκων εποίκων ενώ ταυτόχρονα δεν προνοεί την πλήρη επιστροφή των προσφύγων στις νόμιμες εστίες τους. Αντιτασσόμαστε στην επιβολή καθεστώτος Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας όπου: εξυπηρετεί την πάγια Τουρκική στρατηγική για κυριαρχία στο βορρά και συγκυριαρχία στο νότο με κίνδυνο πλήρης Τουρκοποίησης του νησιού, διαχωρίζει ρατσιστικά το λαό σε καθαρά φυλετικές γεωγραφικές περιοχές, περιλαμβάνει αντιδημοκρατικές πρόνοιες όπως η στάθμιση ψήφου, τα μειωμένα πολιτικά δικαιώματα όσων κατοικήσουν στην «άλλη ζώνη» και τη συζητούμενη εκ περιτροπής προεδρία, είναι δυσλειτουργικό με την εφαρμογή κλήρωσης σε περίπτωση αδιεξόδου και τα υπερ-προνόμια σε Τουρκοκύπριους και εποίκους. Αντιτασσόμαστε σε όποια συμφωνία επί της ουσίας υποβαθμίζει και διαλύει την Κυπριακή Δημοκρατία και ταυτόχρονα αναβαθμίζει το ψευδοκράτος σε συνιστών κρατίδιο/πολιτεία. Τέλος αντιτασσόμαστε σε κάθε συμφωνία που αποτελεί μια τροποποιημένη έκδοση του Σχεδίου ΑΝΑΝ που απέρριψε το 76% του Κυπριακού Ελληνισμού.

Ο μηχανισμός προπαγάνδας που τέθηκε σε εφαρμογή από τους οπαδούς της «ότι να΄ναι λύσης» και υποστηρίζεται από τα μεγάλα κόμματα, προσπαθεί να δημιουργήσει στην κοινωνία το κλίμα ότι όποιος δεν αποδέχεται τις υποχωρήσεις και τις θέσεις του Νίκου Αναστασιάδη είναι λυσοφοβικός, απορριπτικός και δεν θέλει λύση. Ενώ για να καταστέλλουν κάθε φωνή διαμαρτυρίας ενάντια στις αισχρές υποχωρήσεις του Νίκου Αναστασιάδη εφαρμόζουν την τακτική της τρομοκρατίας και του φόβου, όπως ακριβώς το 2004 μιλούσαν για Μικρασιατική καταστροφή σε περίπτωση απόρριψης το σχεδίου ΑΝΑΝ.

Ως Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π λοιπόν δηλώνουμε πως θέλουμε λύση. Λύση όπου κύριος στόχος της είναι η απελευθέρωση των κατεχόμενων εδαφών μας από την Τουρκική κατοχή και τα παράγωγά της, λύση που να δικαιώνει το λαό μας, θα καλεί την Τουρκία να αναλάβει τις ευθύνες της για την διατήρηση της κατοχής, λύση που να προνοεί πλήρη εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων χωρίς ρατσιστικές και αντιδημοκρατικές ρήτρες. Λύση που να προνοεί την διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας χωρίς καμιά αναγνώριση του ψευδοκράτους.

Δεκ 07

ΛΥΣΗ ΘΕΛΟΥΜΕ , ΟΧΙ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ

Δυστυχώς αυτό που φοβόμαστε εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας και εμείς παραμένουμε αμέτοχοι.Μετα το φιάσκο του Μοντ Πελερεν,ο πρόεδρος επέστρεψε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με δίκη του πρωτοβουλία για να κλείσει άμεσα το ζήτημα. Αφου η μαριονέτα Ακιντζι,που τόσο θέλει τη λύση, μας το παίζει δύσκολος ας κάνουμε ακόμα μια υποχώρηση.Εξάλου τόσες κάνουμε εδώ και δεκαετίες, στα πλαίσια του ‘’πατριωτικού’’ ρεαλισμού και της υπέρμετρης αισιοδοξίας ό,τι οι αδελφοί μας μουσουλμάνοι που είναι στο ‘’βορρά’’ θέλουν και αυτοί να απαλλαχθούν από την μπότα του κατοχικού στρατού ,μια ακόμα δεν θα πειράξει κανένα. Θέλοντας να προλάβω τον συνειρμό των αναγνωστών που θα πουν ό,τι δεν θέλω λύση ,ας δούμε κάποια δεδομένα που υπάρχουν αυτό το διάστημα στην πολιτική σκακιέρα της ευρύτερης περιοχής.

Σουλτάνος σε τεντωμένο σχοινί
Καταρχάς βλέπουμε τον σουλτάνο να οργιάζει το τελευταίο διάστημα και να κάνει φανερή πλέον επεκτατική πολιτική. Μετα το πραξικόπημα, το όχι της Ευρώπης και τις ήττες στο βόρειο Ιράκ και στη Συρία ο σουλτάνος προσπαθεί να εκτονώσει την κρίση μεταφέροντας το πεδίο δράσης στο Αιγαίο. Ηδη οι Ευρωπαίοι και οι λοιποί νατοικοί είναι δυσαρεστημένοι μαζί του. Αν υπήρχε σωστή στρατηγική στο εθνικό ζήτημα θα προσπαθούσαμε να εκμεταλλευτούμε τα προβλήματα της Τουρκίας . Η κατάσταση είναι ευνοική για να στριμωχτεί ο σουλτάνος .Δυστυχώς όμως ζούμε ένα θέατρο του παραλόγου ,όπου η συνεργασία των δύο Ελληνικών κρατών είναι μηδαμινή.
Κρίση στην ΕΕ

Το ΟΧΙ των Ιταλών στα σχέδια του Ρέντσι για να σώσει τις τράπεζες εις βάρος τους ,είναι το τρίτο κατά σειρά χτύπημα που δέχεται η ΕΕ μετά το προσφυγικό και το BREXIT. Το τελευταίο που θα ήθελαν οι Ευρωπαίοι είναι να έχουν το σουλτάνο στα πόδια τους σαν ισότιμο μέλος. Αυτό δεν είναι όνειρο, αλλά η πραγματικότητα που θα έρθει με την δημιουργία του συνεταιριστικού κρατιδίου των κατεχομένων. Η λύση-διάλυση που θέλει ο πρόεδρος μας, θα βολέψει αφάνταστα τον Ερτογάν γιατί θα έχει το δικό του υποχέιριο στην ΕΕ ,χωρίς να κοπιάσει η χώρα του να γίνει μέλος. Ουσιαστικά βάζουμε από την πίσω πόρτα την Τουρκία στην ΕΕ. Το όραμα μας για λύση του κυπριακού μέσω των αξιών και αρχών της ενωμένης Ευρώπης στο τέλος θα καταντήσει εφιάλτης τόσο για τους εταίρους όσο και για μας. Δώδεκα χρόνια στην Ευρώπη και δεν κατορθώσαμε να την εκμεταλλευτούμε για να πάρουμε ουσιαστική βοήθεια στο εθνικό θέμα. Το περιβόητο άρθρο 10 που έπρεπε να το έχουμε σημαία του αγώνα μας, δυστυχώς έμεινε μόνο στα λόγια.
Νομίζω τα πιο πάνω νέα δεδομένα(στα είδη πολλά) είναι αρκετά να μας δείξουν την λανθασμένη κίνηση της λύσης-διάλυσης που επιδιώκει μανιωδώς ο πρόεδρος Αναστασιάδης. Το έκτρωμα που λέγεται διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία το απέρριψε ο λαός το 2004. Απο τότε έπρεπε να μπει σε νέα τροχιά το κυπριακό. Δίχως σωστή πολιτική ατζέντα δεν υπάρχει, διαπραγματεύεται χειρότερα και από τον προκάτοχο του. Πολύ φοβάμαι ,αν δεν ορθώσουμε ανάστημα και αυτή τη φορά θα κινδυνεύσουμε με αφανισμό από τη γη των προγόνων μας.Δυστυχώς οι φόβοι που εξέφρασα μετα το πέρας των εκλογών του 2013 επαληθεύονται.
Χρυσόστομος Λουκά

Παλαιότερα άρθρα «